Liściopad

Nudna będę i monotematyczna, ale kolory jesieni zachwycają mnie wciąż i wciąż, żółcienie, czerwienie przyciągają i cieszą oczy, tworząc nastrój i  spokojną aurę dookoła. Wczorajsza wędrówka zaczęła się na dworcu PKS, z autobusu wysiedliśmy w jakiejś malutkiej wiosce i stamtąd głównie lasami do miasta. Piękny spacer i dywan z liści szeleszczący pod stopami. Była fajna grupa, żadnych marud i zrzęd, razem z A szłyśmy daleko przed grupą, obie mamy problem z utrzymaniem spacerowego kroku, czasami głośny gwizd zawracał nas z drogi, bo  szłyśmy prosto a grupa skręcała w bok, i za chwilę i tak doganiałyśmy ekipę i znowu bezwiednie grupa była hen za nami. A podrzuciła mi do plecaka czytnik, za każdym razem opowiadała mi o jakichś ksiązkach, niedostępnych w bibliotece więc uznała ,ze rozwiąze ten problem. Jak wiadomo z polecajkami mam problem i dziwny gust, wybacz Basiu, jedną z pozycji poleconego przez Ciebie autora przeczytałam, dało się czytać i owszem ale nic więcej, na czytniku dostałam serię kryminałów S. Gortycha, ano zobaczymy, dziwne trochę uczucie, czytać z takiego ustrojstwa i pukać w ekran, żeby przeskoczyć na następną kartkę. W piątek wyciągnęłam mamę na cmentarz trochę na siłę, mama i psychicznie i fizycznie czuje się nie najlepiej. Pewnie jedno wynika z drugiego, w każdym razie doskwierają jej różnego rodzaju bóle, których nie uśmierzają żadne prochy. Pojechałyśmy autobusem zapchanym ludzmi z których każdy trzymał torby pełne zniczy i kwiatów, ktoś mi stawał na nogę, ktoś wbijał coś w żebro. Z powrotem wzięłyśmy taksówkę, mama stwiedziła, że w tym tłumie nawet siedząc żle się czuje. 8 km, 40 zł, wydało mi się dosyć drogo, ale w sumie nie znam się, nie jeżdżę taksówkami. Zeby odbić sobie wydatek :) korzystając z bezpłatnego dnia w mzk pojechałam na działkę zabrać podkaszarkę, (na rowerze ciężko ją wiezć taki kawał),kupiłam w Obi korzystając z jakiejś promocji, sąsiad pomagający skręcić sprzęt, powiedział, co za gówno :), pomyślałam wówczas, kiedyś kupię sobie lepszy sprzęt co w obecnej sytuacji, nie wiadomo co z działkami będzie, jest już nieaktualne. Jednak że coś się stało z drzwiami do domku, nie chcą się dobrze zamykać, uznałam, że najnowszy nabytek zadekuję w piwnicy. Na działce jesieni nie widać. Ciągle kwitną aksamitki, jednoroczne dalie, kosmosy, normalne stokrotki, i te wielkokwiatowe,  stara róża, chryzantemy, jeden krzaczek obsypany żółtymi kwiatami dosłownie po oczach daje, facelia, którą posadziłam jako poplon jest cała niebieska, nawet kalina ma parę białych kulek. Doprawdy nie wiem czy jeszcze nie czeka mnie koszenie trawy, od ostatniego razu zdecydowanie urosła. Jednak praca w takiej mokrej ziemi i w takich temperaturach nie pociąga mnie wcale. Chwilę posiedziałam w domu i pomyślałam o jojczącej mamie, że na grobie dziadka, którego nie znałam i nic nie wiem o nim,
nie będzie paliło się żadne światełko, jakkolwiek siostra była parę dni przed, ogarnęła grób, postawiła kwiaty, no ale nie będzie palącego się znicza i co ludzie powiedzą...Wsiadłam tedy do rozklekotanego autobusu, nasze miejskie pojazdy to jednak inna kultura i po godzinie byłam na owym cmentarzu, rozglądając się bacznie. Dziadkowe kości mają nowych sąsiadów powleczonych marmurami, a przy dziadku drzewo rośnie obficie roniąc liscie i te marmury pretensje do nas mają, nie dziwię się wcale. Zapaliłam znicza i po powrocie miałam już dosyć cmentarnych okoliczności. Lubię cmentarny spokój i ciszę a to szaleństwo w ostatnich dniach jest wprost nie do zniesienia.