Po co komu pies ?

Włascicielem psa, z którym tymczasowo wychodzę jest syn mojego znajomego. Nie lubię człowieka, chociaż nigdy go nie spotkałam, a ów znajomy jest z syna dumny. Zapłacił za psa parę tysi, jechał po niego gdzieś w Polskę i coż. Psem głownie zajmuje się jego ojciec, ale że często wyjeżdża, pies poniewiera się po różnych hotelach, psich rzecz jasna, albo przychodzą doń przypadkowe osoby takie jak ja. Sam własiciel pracuje  za granicą i jak jest tydzień w Polsce w ciągu miesiąca to jest niezle. Z Barim mają tą wspólną cechę, że oba zwierzaki są nieposłuszne i oba ważą sporo, z tym że Bari to leniwiec w słusznym wieku i wyniesiono by go z mieszkania z cała jego zawartością. Freya szaleje, znajomy nadwerężył bark próbując ją utrzymać w miejscu, także zachwycona sytuacją nie jestem. Dni mam poszatkowane na wąskie kawałki, bo i Barim zajmuję się całodobowo. Rano schodzę ze swojego czwartego piętra, godzinę pózniej wchodzę, po godzinie, dwóch znowu schodzę, potem się znowu wspinam i tak do wieczora.

Cóż mam napisać o swoim wyjezdzie, wróciłam cała i nienaruszona. Jeżeli założymy, że najważniejsza jest podróż, to było niezle, do Skalnego Miasta jednak nie dotarłam. Wiadomo powszechnie że pociągi się spózniają, trąbią o tym tu i ówdzie, wiedza teoretyczna to jedno, konsekwencje z tego płynące to drugie. Zaplanowałam drobiazgowo przesiadki zakładając ,ze tu i tam czas na przesiadki 15bminut będzie czasem wystarczającym. Intercity z Gdynii do Szklarskiej Poręby pojawił się z opóznieniem ponad godzinnym, w nagrodę był wafelek i mineralna :). POnad półtorej godziny spędziłam czekając w nocy na naszym dworcu, a dworzec w ciągu dnia i nocą to są zupełnie odrębne obrazy. Bezdomni, narkomani, 10 razy w ciągu tego czekania miałam ochotę wrócić do domu. Człowiek w swoim świecie nie napotyka  na taką nędzę ludzką, może gdybym towarzystwie była, odbierałabym to inaczej, a tak to czułam taksujące i badawcze spojrzenia, oceniające, czy dam czy się nadam, nabrać na litość oczywiście. Wylądowałam rano na małej stacyjce, planowana przesiadka dawno już pojechała, ha, czekałam z godzinę na następny pociąg, potem Kamienna, u dyżurnego w odpowiedzi usłyszałam; następny autobus, za dwie godziny i nie wiadomo czy będzie jechał, bo remonty i objazdy, do tego deszcz, człek sam by usiadł i popłakał, z drugiej strony, niebo się przejasniało a i samo miasteczko budziło sympatię,poszłam połazić. W końcu blisko południa wylądowałam w chełmsku śląskim, skąd miałam ruszyć pieszo. Toteż poszłam przed siebie, trasa była ładnie oznakowana, padać przestało. Nie czułam się bardzo samotna, to w borach cisza i pustka była bardziej przygniatająca, po czeskiej stronie, a to stado owiec ,a to koniki, , a to kózki,  ba nawet indory mi towarzyszyły. Doszłam do granic miasta Adrspach zaczęło padać, spojrzałam na zegarek i czując już zmęczenie, nie ma co ukrywać, nieco przeceniłam swoje możliwości, chodzenie nawet po łatwych trasach w okolicach gór to jest inne chodzenie niż w swoich rejonach. 12 w jedną , dwanaście w drugą, gdyby dołożyć jeszcze zwiedzanie skalnego, hm.. dosyć ekstremalny wysiłek, i bałam się o powrót, jeżeli te autobusy jezdża losowo?  zrobiłam w tył zwrot i słusznie, bo były momenty,ze ledwo nogi ciągnęłam. Planowany autobus o dziwo przyjechał, natomiast pociąg, normalka, miał opóznienie,  tak to zamiast z Wrocławia odjechać po 19, musiałam czekać do 23;30. Wrocław jest piękny, już zapomniałam jak, w ogóle cały Dolny śląsk to cuda. Tak dawno nie byłam we Wrocku, że musiałam pytać o drogę na stare miasto. Łaziłam i zachwycałam się, ąz ze zmęczenia zaczęło mi się kręcić w głowie, wiec zarządziłam odwrót na dworzec. W macu wzięłam frytki  i kawę i usiadłam nie przy stoliku , tylko dalej na drewnianych schodkach, było już całkiem ciemno i spod któregoś schodka zaczęły wyłaniać się ruchliwe stworzenia, szczury, jeden po drugim wychodziły żwawo, kierując się na pobliskie chodniki, przy trawnikach. Frytka w przełyku mi stanęła i przez chwilę myślałam że zwymiotuję.  Przeniosłam się do wewnątrz, trudno jednak zachwycać się architekturą, kiedy siada obok ciebie jeden menel, potem następny, jaka perfumeria :(  W końcu usiadłąm na betonowym stopniu przy stojącym funkcjonariuszu, nie wiem jakich służb, nieprzytomna już byłam i uff dotrwałam do przyjazdu pociągu, a jakże opoznionego :)  Zamierzam, bo ja uparta jestem, jeszcze raz wyruszyć w tamte strony, ale chyba rower wezmę ze sobą, nie będą mnie wtedy interesować już żadne przesiadki, opóznienia, najwyżej od czasu do czasu będę pchac ten rower pod gorę, ale w tym już mam  wprawę :)

Kamienna Góra

Chełmsko Śląskie 

Jutro

 Idę na konsultacje do mediateki. Może pani A pomoże mi w problemie z umieszczaniem zdjęć. Bez zdjęć, blog wydaje mi się niekompletny, bez wyrazu, goły....Zatem do jutra :)

Wieczorem

 któregoś dzionka nagle głośno się zrobiło, ja  w łóżku, do dziesiątej jeżeli nie zasnę, noc mam z głowy, słysząc więc syrenę, widząc migające światła zwlokłam się z wyrka i głowę przez okno wychylam, straże pożarne, karetka, samochody policyjne...Jakieś łobuzy ostatnio podpalają na osiedlu śmietniki, piwnice, w pierwszej chwili pomyślałam pali się i o boże mój rower, trzeba ratować, ale zanim zdązyłam coś na siebie narzucić, widzę jak strażacy drabinę wyciągają. Wybito okno w klatce obok, na drugim piętrze, strażak wszedł i wyszedł. Wiedziałam już że coś złego się stało. Ta pani, która leżała tam parę dni nawet bardzo stara nie była, młodsza od mamy, koło osiemdziesiątki. Dwa dni pożniej na klepsydrze: pogrązona w smutku rodzina, siostra, dzieci, wnuki. Jakim cudem nikt z nich nie zainteresował się samotnie mieszkającą mamą, babcią ? Z drugiej strony, czy wiem co mnie czeka? Siostra dzwoni, kiedy ma jakąs sprawę, starsza córa jak jest w potrzebie, młodsza wiadomo daleko, towarzyska za bardzo nie jestem...:)

Zarobiłam parę groszy, niedużo ale i praca nietrudna, wyprowadzanie piesa i zamierzam zaszaleć. Zadnych rozsądnych wydatków typu podkaszarka, rata na laptopa, pomoc starszej, która zawsze ma kłopoty, spełnię jedno ze swoich marzeń, czyli pojadę do skalnego  miasta w Adrspach. Siostra ma wolne więc i ja mam wolne od obowiązków rodzinnych i chcę wykorzystać to że mam jakąs kasę i czas. W górach byłam tylko parę razy w życiu, więc póki siły mam dosć. Cała noc bedę jechała do Sedzisławia, stamtąd do Kamiennej Góry, a potem do Chełmska ślaskiego, pechowo z powodu remontu, pociągi nie jezdża, więc z buta pójdę, są dwie trasy dłuższa i krótsza, wybiorę dłuzśzą, wydaję się łatwiejsza,oby.  Trochę się bojam , byłam ostatnio na rowerze w Borach tucholskich i przez cały dzień widziałam może z kilka samochodów, cisza i pustka, aż po pewnym czasie czułam się trochę nieswojo,a jak już sieci nagle nie miałam w telefonie, to poczułam coś na kształt paniki, jednak góry , jednak góry to zupełnie  inny poziom. Najgorzej martwi mnie pogoda, miałam jechać z niedzieli na poniedziałek, ale pokazywało że lać będzie cały dzień, przełożyłam zakup biletu na noc następną, ale prognozy się znowu zmieniają. Potem z kolei siostra wyjeżdża, tak że jestem ograniczona czasowo i myślę, będzie co będzie a prognozy pogodowe sprawdzam co godzinę :)

Miały być zdjęcia samochodów strażackich, karetek, itp i moje piękne gladiole w niezwykłym kolorze, ale po kilku bezskuteczych probach zamieszczenia takowych,cóż mam rzec... najważniejsze, że dało się pisać :)

Czwartek

zapowiadał się upalnie, mamę i piesiora szybciej ogarnęłam, a następnie pojechałam trochę na przekór sobie, na wycieczkę z grupą UTW. Bo coż, na działce w temperaturze powyżej 30 stopni, żadna robota by nie szła, a siedzieć pod drzewkiem i patrzeć na to co jest do zrobienia,  żaden relaks . Można by też siedzieć w domu i wzdychać: ach jak gorąco, och jak gorąco, równie kiepska opcja, lepiej ruszyć cztery litery i nad jezioro, samej by mi się nie chciało. Po dotarciu do celu, znowu rozgorzała dyskusja na tematy wyjazdowe, jedni swoje racje, drudzy swoje, ciągle te same argumenty. Prawdę mówiąc, gdyby nie to że na darmowy wyjazd załapali się znajomi i przyjaciele królika, stanęłabym za grupą "trzymającą władzę". Dużo jezdzą, tak co dwa tygodnie, kilkudniowe wyjazdy zarówno w Polsce jak i zagranicę. Chce im się szukać i organizować, a w tej poszkodowanej części grupy, nie mowię, ze wszyscy, byłoby to nadużycie, sporo jest ludzi, tzw. maruderów, często nic im nie pasuje. Stałam tam kilkanaście minut słuchając, proszono, żeby się nie rozchodzić, trzymając w ręku ręcznik i strój kąpielowy, aż w końcu zaczełam powolutku  się wycofywać, ileż można ciągle o tym samym gadać, gadać, nuda...potem do jeziorka hyc, ach jaka frajda. Chłodne, czyste jezioro, trochę dalej od brzegu, nieomal  nieruchoma tafla wody, bajka. Po kąpieli gadam z kumpelą, że chyba będę miała piątek wolny, mama z siostrą na badaniach w szpitalu, i jeżeli tak to objazd Jezioraka w końcu zrealizuję. Chciałam do Iławy w dzień powszedni pojechać, więcej pociągów, mniej rowerzystów, wiecej czasu na swobodną eksplorację, ok.80 km sam Jeziorak, ale są też ciekawe miejsca obok, gdzie nigdy nie dotarłam. A. mówi pojechałabym z Tobą, też mam wolny dzień, ale nie tak rano, więc finalnie pojechałyśmy sporo pózniej niż planowałam, ale cieszyłam się z towarzystwa. Tyle że ona ma elektryka, co było "lekkim" problemem na dworcu w Ilawie, nie ma wind, trzeba rowery znieśc na dól ,potem wnieść , masa schodów. I chociaż jej rower w porównaniu do innych elektrycznych okazów jest relatywnie lekki to i tak trudno go  dzwigać, ale dałyśmy radę, nie było innej opcji.  Bardzo udany wyjazd, aczkolwiek miałyśmy częste róznice zdań, ja upierałam się że jedziemy tak, bo wcześniej tą drogą własnie jezdziłam, ona machała mi telefonem przed nosem, że robimy objazdy i nadkładamy drogi. W Siemianach miałyśmy zaplanowaną dłuższą przerwę na kąpiel i posiłek w knajpie. Kąpieli nie było, ani A nie zjadła swojego obiadu, bo czas nam się skurczył, gnałyśmy na złamanie karku, bo pociąg. Wstępnie jesteśmy umówione na następny wyjazd za rok. W sobotę wędrówka, rezerwat piwnicki, las ,w którym od ponad stu lat działają tylko siły natury, tajemniczy i mroczny. Kilkanaście km wędrówki w takim dusznym i parnym powietrzu, miałam dosyć ,a jeszcze  zakupy i latanie za kocim żarciem bo Kevin akurat zadysponował sobie jeden rodzaj karmy i nic innego nie rusza. Dzisiaj kanapa i leżando, konczyłam stosik A Kańtoch, niektóre z jej kryminałow bardzo dobrze się czyta, na prawdę dobrze. 

Kaczuchy, były tak daleko, zobaczywszy nas pruły na wyścigi, wiem, że nie powinno ich się karmić ludzkim jedzeniem, ale tak w oczy patrzyły :)

Portki sobie w końcu kupiłam, byłam raz i drugi w galerii, w ciuchaczach szukania nie zliczę, miałam dość, przymierzalnie w second handach są ciasne, duszne, trzeba zdjąć buty, swoje spodnie, nie ma gdzie odwiesić rzeczy, zamówiłam że strony wyprzedażowej, wprawdzie nadziei wielkich nie miałam, że dobre będą, bo obca mi marka, ale że wcześniej że zwrotami butów żadnych problemów nie było, ryzyko niewielkie i cóż założyłam i leżą jakby na mnie szyte, kolor może nie do końca, ale to rzecz drugorzędna.

Rezerwat.

Kłamstewka

 Czyż nie pisałam kiedyś, że rzadko kłamię i że nie lubię ? Hm, każdy ma jakieś złudzenia dotyczące własnej osoby. Wczoraj rozpoczęły się zapisy na rajd, moja brać rajdowa dowiedziała się że nie jadę, esemesy, telefony, wiłam się jak piskorz. Cóż miałam powiedzieć, prawdę, że finansowo zle stoję ? Ludziom, których widuję dwa razy do roku ? A w życiu ! Nawet tych dwoje, z którymi jestem w miarę blisko raczej nie ma pojęcia, skryta jestem i nie zwierzam się z podobnych problemów. To jest w cholerę upokarzające, a ja honorowa jestem i nie przyjęłabym pomocy, pożyczki itd. Za pracą się rozglądam, w teorii w każdym razie,już nawet zaczęłam znowu rozważać sprzątanie, ale przyszły te upały, pamiętam jak się czulam doszczętnie wyczerpana, nawet na czytanie nie miałam siły, nie i nie.                                                                                            Elaborat esemesowy otrzymałam od W, w którym przeprasza mnie za niestosowną, jak do niego teraz dotarło propozycję i prosi o wybaczenie, ze nie miał nic złego na myśli, pitu, pitu. A już prawie zapomniałam o sprawie. Uznałam że odpowiem w kilku słowach niecenzuralnych, bo grzecznie to ten człowiek nie rozumie. Zawahałam się jednak wspominając koleżankę, z którą zimą się za rączkę prowadził, jego mam w niewymownej części, ale na kumpeli mi zależy, dzwonię do niej, rozmawiamy sporo, ale tematy scisle osobiste, intymne  nigdy nie były poruszane, więc wyobrażam sobie jej zdziwienie kiedy słyszy, powiedz mi czy co cię łaczy z W ?  odpowiada z wahaniem, że od dwóch miesięcy słowa z nim nie zamieniła i jej nie przeszkadza gdybym...Smieję się i mówię, że odwrotnie, chcę być bardzo nieuprzejma. Koleżanka mityguje mnie, że nie tak, że powinnam docenić, że przyznał się do błedu że faceci to wolno myslą...Parę godzin póznej dzwoni do mnie i mówi, że nie powiedziała całej prawdy.Ze z W od czasu do czasu bywają ze sobą, aż jej się znudzi, albo nawinie się ktoś ciekawszy, po jakimś czasie znowu się spotykają, mężatka :) Szczęka mi opadła, jakiś brakujący klocek wskoczył na miejsce. Nie rozumiałam wcześniej ,za chiny ludowe,  że kiedy teoretycznie interesował się mną, lekceważył nie tylko moje nie, dziękuję, nie, nie chcę ale także oczywiste sygnały pozawerbalne. Bo jeżeli ktoś się odsuwa od ciebie, wyrywa rękę, krzyżuje ramiona, zaciska usta, odpowiada lakonicznie i najkrócej jak się da, to pień by zauważył, a jemu jakby moje zachowanie wcale nie przeszkadzało. Czyli w tym czasie kiedy koleżanka miała przerwę w relacji z nim, on pokazywał jej ,ze są inne kobiety, które może obdarzyć swoją uwagą  ? Popieprzone . Przeszył mnie też zimny dreszcz, bo a nuż gdybym odwzajemniła zainteresowanie i zaangażowała się ? Zaczęłam polegać na swojej intuicji od czasów małzenskiej dramy. Wiedziałam, nie wiedziałam, czułam, że coś jest nie tak, ale mitygowałam się kładąc to na karb bujnej wyobrazni, kiedy próbowałam rozwikłać wątpliwości pytając męża, ten mnie wyśmiewał, mówiąc że za dużo czytam i od tego głupieję, a moja rodzina i koleżanki uważały że mój obecny eks jest wspaniałym , wprost cudownym meżczyzną, toteż przekonana byłam, że popadam w paranoję.  W grupie rowerowej do której należę, tez się dzieją ciekawe rzeczy.  Koleżanka, nie mająca nic wspólnego z rowerami , dzwoni któregoś dnia, wiesz jest coś dla ciebie. Wycieczka na Podlasie w całości dofinansowana a przeznaczona dla osób z niższymi dochodami. Jako że następnego dnia było spotkanie grupy rowerowej, uznałam że nie będę dzwonić, dowiem się u żródeł. Nie musiałam o nic pytać, trwała potężna awantura, okazało się że żadnych wolnych miejsc od dawna nie ma, z dotacji skorzystała raczej elita finansowa grupy, wcześniej bedąca w Szwecji, teraz ta okreslona grupa wróciła z wysp.  Rzecz była załatwiana po cichu, a że jednym z warunków dofinansowania było umieszczenie ogłoszenia to sprawa się rypła. Jako, że jeszcze nie zdążyłam przyzwyczaić się do myśli że mogłabym jechać nie czułam szczególnego rozczarowania, ale część grupy pominięta nie kryła żalu i oburzenia. Dla mnie osobiście nie fajny był fakt, że na to Podlasie pojechały osoby w ogóle nie związane z klubem, żony, przyjaciele. W rezultacie niektóre osoby zrezygnowały z uczestnictwa, niektóre planują utworzyć własny, byłam agitowana do przystąpienia do owego:) Zle się czuję w atmosferze pełnej niedomówien i wzajemnych pretensji i raczej to nie jest miejsce dla mnie, w czasie gdy elita była na wyjezdzie, a ja pojechałam z pozostałymi na miejscu ludzmi nad jeziorko, było zdziwienie będziesz się kąpać, naprawdę ? powtórzone kilka razy, potem kiedy towarzystwo usiadło przy stolikach, a ja uznałam że będę wracać, sama ? , popatrywano na mnie jakby mi róg na czele wyrósł :)     

                                                        

Jak się dobrze przypatrzeć, Maćka widać, w mieszkaniu na parterze pojawił się wilczur i kot, który poprzednio polegiwał pod klatką ,teraz zajął bardziej bezpieczne stanowisko obserwacyjne, w oczekiwaniu na przyjście bufetu, czyli autorki powyższego postu :) 

No comments

 Siły nieczyste sprzysięgły się przeciwko, chyba:) Nie jestem w stanie odpowiadać na komentarze, czyściłam ciasteczka, zmieniłam ustawienia i dalej nic, narazie odpuszczam. Nawet u Frau zanim udało mi się coś u niej napisać próbowałam może z 10 razy ,u siebie za 20 poległam. Jestem przytłoczona, telewizja się spsula, łapek zawiesił, a teraz blogger, siedzę więc w krwistych kryminałach i udaję, że nic mnie to nie obchodzi🤥

obrazki

Ciemno, wiatr siecze deszczem, a chwilami gradem z ogromną wsciekłością, mrok rozszczepiają  tylko  błyskawice i zaraz za nimi ciągną się  grzmoty, od których szyby drżą. Gdyby ktoś przypadkiem zajrzał na balkon na czwartym piętrze zobaczyłby doszczętnie przemoczoną postać w pomarańczowej, ociekającej wodą koszulce,  która podczas  krótkich przerw pomiędzy grzmotami uprawia coś w rodzaju szalonego tańca z doniczkami w rękach.    Obudziła mnie burza, zobaczyłam jak  wiatr wymachuje we wszystkie strony zawieszonymi kwiatami, i to byłby pikuś, doniczek tylko kilka wisi, ale ten grad, zgroza mnie ogarnęla na widok moich pięknych pelargoni rosnących w korytkach ,odcinanych przez grad. Korytka wiszą po drugiej stronie balustrady i pelargonie są zwisające, metra długości może nie mają, ale te 60, 70 cm. na pewno. Splątane wzajemnie ze sobą, przeplecione z balustradą, ciężkie jak cholera, nie byłam w stanie ich wysunąc z metalowych obejm, na bosaka, na posadzce, grad nawalał mi po twarzy, kiedy widziałam błyskawicę, chowałam się pokoju, bo pioruny waliły jakby prosto nade mną, po chwili, kiedy cichło   znowu na balkonie wyszarpywałam kwiaty z obręczy.. Do tego kocur, nie boi się burzy, a skądże, nie podobało mu się tylko że coś mu  sierść moczy, ale widząc mnie biegającą, uznał to za rodzaj zabawy i wraz ze mną na balkon i z balkonu, slalom pomiędzy nogami, a przecież slisko było Kiedy w końcu wszystko stało już w środku, zasnęłam bez żadnych wspomagaczy. Od pewnego czasu planuję jeden z wolnych dni przeznaczyć na Jeziorak, ale nie składa się nijak. Najpierw pieruńskie upały, potem w dni wolne deszcze, a że tam miejscami ścieżka jest przy samym jeziorze i nawet kiedy wszędzie jest sucho, tam rower grzęznie to znowu ten weekend nie był własciwym czasem. Uznałam że robię dzień gospodarczy, na balkonie wiadomo sajgon, w pokoju równie pięknie, ziemia i kawałki pourywanych kwiatków, ale najpierw trza iść po żarcie dla kotka, ma napady , zre tylko jeden rodzaj karmy, obok innych siedzi, nawet nie spojrzawszy 1. Wychodzę, spotykam po drodze siostrę z Barim, prosi, chodz ze mną kawałek, Bari cię bardziej słucha. Idziemy, rozmawiamy, pytam się jakie ma plany na dzień dzisiejszy, opowiada, słyszę Dobrzyń nad Wisła, gdzie nigdy nie byłam, a chciałam, oko mi błysło i pytam cokolwiek niepewnie czy mogłabym pojechać z nimi ? Niepewnie, bo odkąd odpuściłam okazywanie urazy, historia ze spadkiem i nieuczciwe zagrania, relacje między nami się poprawiły, aczkolwiek to dalej delikatna kwestia.  Pewnie, że możesz jechać, ale za 35 min mamy pociąg. Zrobiłam w tył zwrot, kiecka z grzbietu ląduje na podłodze, spodnie, strój kąpielowy, była wzmianka o jeziorach, ręcznik, woda, kotu nałożyłam coś innego, trudno mówię mu; zjesz ,albo nie zjesz, z głodu raczej nie umrzesz. Do piwnicy i na rower wio. Ledwie dotarłam na peron, ściana deszczu, czy coś przeciwdeszczowego wzięłam ? ależ skądże. Do pociągu wraz z nami wsiadał pewien pan, który przysiadł się do mnie i prowadziliśmy miła konwersację, na koniec pan namawiał żebym się zapisała na pielgrzymkę rowerową, pięknie jest zachwalał i nie męcząco 60 km przez cały dzień, co godzina przerwa i modlitwy :) Mam go zapisanego w kontaktach Adam z pociągu, religijny z wykrzyknikiem. Nie dyskryminuję nikogo ze względu na wiarę, ale trza być ostrożnym :) 

 

Skępe, nadal leje i to jak, schroniliśmy się w sanktuarium, oglądamy, suszymy się, deszcz troszkę jakby zmalał w kwestii obfitości, kafejka, kawa. Jedziemy, trasę sister wybrała od jeziora do jeziora. Kąpiel, wracamy znowu przez Skępe nad następne jezioro i znowu kąpiel. I potem jeszcze raz. W Dobrzyniu jest wspaniały punkt widokowy, Wisła w ogóle nie wygląda jak rzeka.                            

 Potem kierunek Włocławek, jechaliśmy Wislaną trasą rowerową która zapewnia moc doznań, czyli piachy, kamienie, wąwozy, rozpadliny, trzeba było przenosić rower i po opadach błocko, dużo błocka, tak że do Włocławka dotarliśmy pózno i wracalismy do domu nocą, a ja bez świateł. Sady przed Włocławkiem; kilometry drzew oblepionych wiśniami , a nawet czereśniami, czasu nie było bo pociąg, ale pobuszowałabym :)      

Wpis dzisiejszy miał być o zgoła czymś zupełnie innym, o ludziach trzymających władzę :) i o konfliktach, ale nie sądzę żeby temat przebrzmiał, więc może następnym razem.