Takie dni

 Jak wczorajszy, rzeski, rozświetlony słońcem i widokiem świeżo zaoranych pól, z których czasami ostro jechało nawiezionym obornikiem. Kilkanaście osób na dworcu pkp, siódma rano, zaprawionych w marszu. Po kilku kilometrach zaczęłam się rozbierać, słonce przegoniło poranne przymrozki. Wioski przez które przechodziliśmy ciche i śpiące, tylko psy pełniły swoją powinność, doskakując do ogrodzenia z oburzeniem i niedowierzaniem na widok tylu obcych twarzy. Niestety widziałam też psa na łańcuchu, mentalność ludzka zmienia się powoli. Wieża widokowa, jeziorka, kościółki, 600 letni jałowiec w dworskim parku, mnie najbardziej w podziw wprawiły ruiny 13 wiecznego kościoła zbudowanego z kamienia polnego, wielkie kamienie ciągle tkwiły na swoim miejscu, wysoko w górze. Stare grodziska, do których, żeby dotrzeć trzeba było wspinać się na wzgórze porośnięte krzakami, nie było żadnych opisów, tabliczki najmniejszej(gdybym jechała sama na rowerze, nie miałabym pojęcia, że to nie zwykłe zbocza). Po 22 km. wędrówka dobiegła końca, większa wieś, do powrotnego autobusu ponad pół godziny, grupa udała się do żabki, my z A wróciłyśmy do widzianego w oddali placu zabaw, nie, nie kusiła nas karuzela ani huśtawki tylko słoneczko wiszące nad placem. A zajęla się badaniem swojego smartwacha, w którym coś nie działało, ja położywszy polar wyciągnęłam się na ślizgawce twarzą do słońca. Za 10 min autobus mówię do A, która rozłożyła się z zawartością plecaka na zewnątrz, więc potrzebowała czasu na spakowanie. Idziemy, stajemy pod wiatą autobusową, nikogo z ekipy nie ma, dziwne trochę. Przechodzi kobieta, a panie to pewnie z tej grupy co dalej stoi a tak, my tu czekamy na autobus. Autobus ? Na tym przystanku nie staje, muszą panie iść dalej, nagle nam się gorąco zrobiło i lecimy oglądając się za siebie, bo za dosłownie kilka minut planowany był odjazd. Ale szczęka mi opadła w momencie gdy się zapytałam prowadzącego już pózniej, w trakcie jazdy, o pózniejszy odjazd, gdybyśmy jednak nie zdążyły,

a ten odpowiada, jaki pózniejszy ? To był ostatni autobus, następny w poniedziałek o 10 !. Noż, wiadomo, gdyby nie łut szczęścia i zostałybyśmy w tej wsi, nie zginęłybyśmy, byłby albo stop, wątpliwe, przez wieś przejeżdżały głownie traktory, albo następne kilkanascie km do stacji kolejowej, to już chyba na czworakach :)

Wieczorem po powrocie spojrzałam w wiadomości i zamarłam, Kraków został splamiony krwią...

Liściopad

Nudna będę i monotematyczna, ale kolory jesieni zachwycają mnie wciąż i wciąż, żółcienie, czerwienie przyciągają i cieszą oczy, tworząc nastrój i  spokojną aurę dookoła. Wczorajsza wędrówka zaczęła się na dworcu PKS, z autobusu wysiedliśmy w jakiejś malutkiej wiosce i stamtąd głównie lasami do miasta. Piękny spacer i dywan z liści szeleszczący pod stopami. Była fajna grupa, żadnych marud i zrzęd, razem z A szłyśmy daleko przed grupą, obie mamy problem z utrzymaniem spacerowego kroku, czasami głośny gwizd zawracał nas z drogi, bo  szłyśmy prosto a grupa skręcała w bok, i za chwilę i tak doganiałyśmy ekipę i znowu bezwiednie grupa była hen za nami. A podrzuciła mi do plecaka czytnik, za każdym razem opowiadała mi o jakichś ksiązkach, niedostępnych w bibliotece więc uznała ,ze rozwiąze ten problem. Jak wiadomo z polecajkami mam problem i dziwny gust, wybacz Basiu, jedną z pozycji poleconego przez Ciebie autora przeczytałam, dało się czytać i owszem ale nic więcej, na czytniku dostałam serię kryminałów S. Gortycha, ano zobaczymy, dziwne trochę uczucie, czytać z takiego ustrojstwa i pukać w ekran, żeby przeskoczyć na następną kartkę. W piątek wyciągnęłam mamę na cmentarz trochę na siłę, mama i psychicznie i fizycznie czuje się nie najlepiej. Pewnie jedno wynika z drugiego, w każdym razie doskwierają jej różnego rodzaju bóle, których nie uśmierzają żadne prochy. Pojechałyśmy autobusem zapchanym ludzmi z których każdy trzymał torby pełne zniczy i kwiatów, ktoś mi stawał na nogę, ktoś wbijał coś w żebro. Z powrotem wzięłyśmy taksówkę, mama stwiedziła, że w tym tłumie nawet siedząc żle się czuje. 8 km, 40 zł, wydało mi się dosyć drogo, ale w sumie nie znam się, nie jeżdżę taksówkami. Zeby odbić sobie wydatek :) korzystając z bezpłatnego dnia w mzk pojechałam na działkę zabrać podkaszarkę, (na rowerze ciężko ją wiezć taki kawał),kupiłam w Obi korzystając z jakiejś promocji, sąsiad pomagający skręcić sprzęt, powiedział, co za gówno :), pomyślałam wówczas, kiedyś kupię sobie lepszy sprzęt co w obecnej sytuacji, nie wiadomo co z działkami będzie, jest już nieaktualne. Jednak że coś się stało z drzwiami do domku, nie chcą się dobrze zamykać, uznałam, że najnowszy nabytek zadekuję w piwnicy. Na działce jesieni nie widać. Ciągle kwitną aksamitki, jednoroczne dalie, kosmosy, normalne stokrotki, i te wielkokwiatowe,  stara róża, chryzantemy, jeden krzaczek obsypany żółtymi kwiatami dosłownie po oczach daje, facelia, którą posadziłam jako poplon jest cała niebieska, nawet kalina ma parę białych kulek. Doprawdy nie wiem czy jeszcze nie czeka mnie koszenie trawy, od ostatniego razu zdecydowanie urosła. Jednak praca w takiej mokrej ziemi i w takich temperaturach nie pociąga mnie wcale. Chwilę posiedziałam w domu i pomyślałam o jojczącej mamie, że na grobie dziadka, którego nie znałam i nic nie wiem o nim,
nie będzie paliło się żadne światełko, jakkolwiek siostra była parę dni przed, ogarnęła grób, postawiła kwiaty, no ale nie będzie palącego się znicza i co ludzie powiedzą...Wsiadłam tedy do rozklekotanego autobusu, nasze miejskie pojazdy to jednak inna kultura i po godzinie byłam na owym cmentarzu, rozglądając się bacznie. Dziadkowe kości mają nowych sąsiadów powleczonych marmurami, a przy dziadku drzewo rośnie obficie roniąc liscie i te marmury pretensje do nas mają, nie dziwię się wcale. Zapaliłam znicza i po powrocie miałam już dosyć cmentarnych okoliczności. Lubię cmentarny spokój i ciszę a to szaleństwo w ostatnich dniach jest wprost nie do zniesienia.

A może byśmy tak najmilsi...

 do Nałeczowa ?

Kocur doprowadza mnie do białej gorączki, każda godzina spania wszak jest  bezcenna, a ten ciemnym świtem miaukoli cienkim głosem; wracam dzisiaj z działki, przemarznięta jeszcze od wczoraj, napełniam mu oczywiście miskę, potem opatulam się kocem i chwilę leżę, żeby odpocząć i ogrzać się, za chwilę  znowu przerazliwe miauki. Rozumiem, że na zimę kot ma zwiększony apetyt, ale jeżeli dałabym mu tyle ile się domaga, żygałby, albo srał na okrągło, najprawdopodobniej jedno i drugie, przerabiałam to wielokrotnie.

Wstałyśmy nieomal w nocy, 3, żeby zdążyć na pociąg, padało. Odniosłam wrażenie, że cały pociąg był wprost wypchany paniami w stosownym wieku, gdzieniegdzie przemykał w postaci rodzynka przedstawiciel płci odmiennej. Nie wszyscy pasażerowie mieli miejscówki, częśc osób obsiadała poręcze, niektórzy próbowali na trzeciego dosiąść się do fotela znajomych, co skazane było raczej na niepowodzenie, większość jadących nie narzekała na niedowagę. Panie biegały, zbierały na jakieś bilety wstępu, inne sporządzały listy, po prostu wesoły autobus. Człowiekowi, który jedzie przez 5 godzin wydawałoby się, że będzie okazja do drzemki, akurat, telefony w trybie głośnomówiącym. W drodze powrotnej jedna z pań nas  nawet przepraszała, usprawiedliwiając się że inaczej nie słyszy, ale kiedy z jednym rozmówcą kończyła rozmowę, zaczynała z innym, do tego para obok kąsliwie omawiająca przywary róznych znajomych i ...kanapki z jajkiem 😬. Sama miejscowośc jest urocza, park, częśc budowli w stylu zakopiańskim, no i kaczki, cała masa kaczek, kiedy podchodziło się do urządzenia  w którym kupowalo się karmę leciały jedne przez drugie jak szalone, zabawny widok. Miejsce owianę historią bywających tu kiedys sławnych postaci, po parku można by chodzić i chodzić i ciągle natykać się na rózne ciekawostki. Mnie jednak najbardziej urzekły wąwozy,cudo prawdziwe, kocham taką przyrodę bezgranicznie, kolory lisci i światło  przenikające przez drzewa, zachwycające, tajemnicze, nieziemskie. Mogłabym tam zostać ,może nie na zawsze, ale na pewno na dłużej. Koleżankę wymęczyłam, H jest pogodną i zgodną osobą, ale widziałam, że jest zmęczona. Pojdziemy, pytam się H, gdzieś do kafejki, knajpki, pijalni czekolady, rano lało więc ławki były mokrawe i ostry zimny wiatr nie sprzyjał siedzeniu na dworze, ale H ma jedną specyficzną cechę, jest bardzo , ale to bardzo oszczędna, nie wiedzieć czemu bo jej status materialny jest o wiele wyższy od mojego i ta cecha pogłebia się . "Nie, mam jeszcze herbatę i kanapki".  Zaciągnęłam ją tylko do pijalnio palmiarni, płacąc oczywiście za bilety, bo jej szkoda wydawać nawet paru złotych, ale że było tam przenikliwie zimno nie posiedziałyśmy długo, aczkolwiek wszystkich wód popróbowałam. O mało byśmy się nie spóznily na pociąg powrotny, od dworca do Nałęczowa jest od 4 do 5 km, w zależności od wybranej wersji trasy. H już bardzo wolno szła, zaczeło padać, toteż telefon z nawigacją schowałam do saszetki i przeoczyłam skręt, kiedy sprawdziłam, okazało się że zamiast jak wcześniej było 40min. drogi pokazało się 60, a H dyszała ciężko, zapytałam się kobiety która nieopodal wsiadała do samochodu czy nie zna jakiegoś skrótu do dworca, ta popatrzyła na nas i nie wiem czy coraz mocniej padający deszcz, czy widok H ledwo stojącej, skłonił ją do zabrania nas do samochodu. Kamień z serca.  Co przywiozłam jako pamiątkę ? Nikt nie zgadnie. Jak wędrowałyśmy do jednego z wąwozów zobaczyłam na skraju drogi, pośród chwastów rosnące marcinki, o kolorze, którego nie miałam. Wracałyśmy tą samą drogą, w wąwozie znalazłam nieduży, ale grubszy  kijek  z ostrym końcem. Spróbuję wykopać jakąs lodyżkę, pomyślałam. H stała w bezpiecznej odleglości ode mnie i najpierw, "a czy tak można", po drugiej stronie szosy jest tylko totalnie rozwalona chałupa, dlaczego   nie można ? "Nie dasz rady" słyszę chwilę potem, kwiaty rosły w wysokiej trawie, pomiędzy chwastami na zboczu rowu, podłoże tworzyło twardą skorupę, po paru próbach kijek się złamał, ale kiedy słyszę "nie dasz rady" :) Udało się. Kwiatki były bardzo wysokie, mam 164 cm, sięgały mi do cycka, owinęłam wszystkie łodyżki apaszko szaliczkiem, usztywniając je i potem przez następne parę godzin targałam ze sobą co nie było sztuką łatwą. Clou zdobyczy okazało się następnego dnia kiedy wiozłam je autobusem na działkę, ale ładne chryzantemy, jakie chryzantemy ?! I dopiero wtedy zwróciłam uwagę na listki, radość mi sklęsła, chryzantemy są przecież jednoroczne ? A ja się tak z nimi umęczyłam, potem jednak poczytałam i wychodzi na to wg AI że powinny spokojnie kwitnąc przez następne lata. Ano pożyjem, uwidzim :)

Wziął się i wybył

wczorajszy post, mam nowy laptop, no prawie nowy, który kafelki ma tak gładkie, że wydają się być jedną powierzchnia i czasami nacisnę  to albo owo niechcący, ale przecież żadnego delete nie wciskałam. Pomyślałam, że może przez noc tekst się namysli  i wróci, ha naiwna kobieto. Więc krótko będzie, bo jak wiadomo piszę ,żeby od czasu do czasu ruszyć mało używaną szarą komórką a nie z upodobania jakiegoś.  Wczorajsze przedpołudnie na działce, skoro sobota była wędrówkowa, namachałam się, pod koniec tygodnia podstawiają duży pojemnik na bio, a ja któregoś dnia rozprawiłam się z grubaśnym konarem, jeszcze jeden mi został, ale to już w przyszłym roku, i chciałam, musiałam go za pomocą piły doprowadzić do wielu mniejszych kawałków, to samo z gałęziami, liście pozagrabiać. Długo tam nie siedziałam, ale uchachałam się niemożebnie, a wracając chciałam chyłkiem przemknąć przez park, tego co we włosach miałam, nie dawało się bez grzebienia pozbyć, biegi miejskie były, pozamykanych mnóstwo dróg, tak że musiałam główną drogą pedałować wsród ludzi licznie podążających do kościoła z tymi trocinami na sobie uch.. Głównym tematem ostatniego tygodnia były wyjazdy, poczułam się wykluczona bo grupka osób się zebrała w celu zaplanowania wycieczek rowerowych takich wielodniowych, nie zostałam ani zaproszona ani nawet poinformowana o tym. Z poziomu osoby rozsądnej rozumiem, przecież nie wyjeżdżam,  ba nie integruję się specjalnie, ostatnio jedna z rowerzystek zapraszała wszystkich na kawę i ciasto, do mnie trzy razy podchodziła, a nie, ja nie mogę, czasu nie mam, ale z poziomu emocji jakoś poczułam się pominięta. Wyjazdy rowerowe, wyjazdy z utw, zrobił się raban, z utw jedną z wycieczek będzie rejs ekskluzywnym wycieczkowcem, na którego miejsca rozeszły się jeszcze przed oficjalnymi zapisami, a w dzień zapisów zostały do dyspozycji 2 kabiny. Zyję w innym świecie, kłócić się o takie wyjazdy ? 1300 euro plus parę tysięcy, można samemu wyjechać w dowolnym kierunku, a nie stać w kolejce i się denerwować. Moja kumpela jedzie na wszystkie wyjazdy uniwersyteckie, wszystkie rowerowe, potem z pttka. Trochę zazdroszczę, trochę podziwiam, nawet gdybym miała tyle kasy chyba nie miałabym tyle siły :)

Pierwszy raz wzięłam się za robienie czegoś z zielonych pomidorów, planowana jest sałatka, zobaczymy co wyjdzie. Nigdy nie robiłam, nigdy nie jadłam. 

Odcięło

mnie, najnormalniej w świecie. W czwartek jeszcze 22 stopnie, w piątek około 12, plus przenikliwy wiatr z popadującym deszczem, kiedy wróciłam do domu od mamy, walnęłam się na kanapę, pod kocyk z kilkoma ksiązkami i Netfixem na podorędziu i tak spędziłam nieomal dwa dni. Nie pojechałam na czwartkową wycieczkę rowerową, miała być przeprawa przez Wisłę takim ala prywatnym promem koszt ca 50 zł, kilkanaście km dalej jest przeprawa gminna, gdzie przeprawa z rowerem kosztuje całe dwa zł. uznałam że wolę te pieniądze przeznaczyć na pociąg, podczas ostatnich rozmów ze współpasażerami dowiedziałam się ,ze istnieje coś takiego jak mini regio, za 48 zł, można pojechać w tę i z powrotem, gdziekolwiek gdzie dojeżdża Polregio, bez oznaczonej godziny, wymyśliłam więc że w sobotę pojadę do Gdańska a stamtąd miejskim autobusem w kierunku wyspy Sobieszewskiej, nie byłam, w każdym razie nie pamiętam. No i pojechałam, leżąc i oglądając seriale, z ksiązęk przeczytałam dwa kryminały Szapiro z historią sztuki w tle, Fałszerka obrazów podobała mi się bardziej od Uczennicy mistrza i zaczęłam Horsta, którego już niewątpliwie czytałam, ale że niejasno pamiętam intrygę, probuję doczytać do końca. Na Netfixie, zaczęłam Lalkę i na pierwszym odcinku ją zakończyłam, może kiedyś powrócę, Jako serial , traktowany jak każdy inny nie wciągnął mnie. Nie mówię, że potrzebuję się identyfikować z którymś z bohaterów, ale chociażbym chciała trzymać za któregoś z nich kciuki, albo ,zeby któras z postaci zafascynowała mnie, ani sama , ani sama Izabela Łęcka, ani Wokulski wydali mi się nijacy, mdli ,więc jak wspomniałam odłożyłam oglądanie na kiedyś jak mi się np. będzie bardzo nudzić. Dzisiaj natomiast dreczona wyrzutami sumienia, że niczego nie robię, zaraz po siódmej wsiadłam na rower i działka. Wspominałam, że przed działkami jest niewielka stadnina koni, kiedyś pytałam się pracujących tam panów, że chciałabym trochę gówienek zebrać, a to musiałaby pani pismo do dyrektorki napisać, jasne, pomyślałam, zwracam się z uprzejmą prośbą..) Ale potem któryś półgłosem dodał, że on, gdyby nikogo nie było, wszedłby i zebrał sobie trochę tego towaru. Dzisiaj tak zrobiłam, zaopatrzona w odpowiednie rękawice i worek nawrzucałam sobie śmierdzącego dobra, a potem rozglądając się w prawo i w lewo, czy nikt nie widzi, pośpiesznie oddaliłam z miejsca przestępstwa. Czas najwyższy do zrobienia porządku w szklarni. Zakasałam rękawy, powyrywałam wszystkie krzewy pomidorów, przedtem oberwawszy mniej lub bardziej dojrzałe pomidory, pozbyłam się chwastów, potem pusciłam wodę z węża, krzaki podlewałam punktowo, a pomiędzy, gliniasta ziemia przypominała zaschniętą skorupę. Potem skopałam, potem zrobiłam ze świeżo przyniesionej  ziemi kilkadziesiąt kopczyków, w miejscu gdzie rosły wcześniej pomidory i posadziłam sadzonki truskawek pozyskane z rozłogów. Podlałam, rozrzuciłam gówienka na pozostałym obszarze i znowu skopałam, jako że bez własnych pomidorów nie wyobrażam sobie sezonu, smak, delikatność, każdy inny pomidor, kupiony nawet od chłopa, zjedzony ze skórką szkodzi mi ,własne wcale, a w tej ziemi, w której rosły dotychczas zebrały się patogeny chorobotwórcze, uznałam że pozbędę się części grządki truskawkowej, więc znowu łopata, wywaliłam częśc truskawek , przekopałam, rozrzuciłam gówienka, znowu przekopałam, potem na pustym obszarze posiałam gorczycę, wg. internetu już za pózno na to, ale zobaczymy, może coś urosnie, a przy okazji trochę zdezynfekuje glebę. Tam gdzie rosły truskawki w przyszłym sezonie posadzę pomidory, a na pozostałym wolnym miejscu , narazie nie mam pojęcia. Tak że intensywną pracą fizyczną, trochę nadrobiłam zaległości. Nie wszystkie oczywiście, wyciągnęłam w piątek letnie ciuchy z szafy, czas na wymiankę, patrzę na nie smętnie i zdecydowanie już dzisiaj nie będę wspinać się na szafy po kartony z zimowymi, czy nie pisałam kiedyś o swoich problemach ze spodniami, na kupie leży ich do odłożenia z kilkanaście par, nie ma to jak wymyślać sobie problemy. 

Na zdjęciu jaśmin, który miał pięknie pachnieć i mieć duże białe kwiaty, owszem jest ozdobny, ale jesienią . Odmiana taka. Kwiaciorki, których ciągle pełno. Balkon, wiewióra, która bywa codziennie i nic sobie nie robi z kota który miauczy do mnie rozpaczliwie, żębym go na ten balkon wypuściła, nie wiem jaki byłby wynik starcia wiewióra kontra kot, wolę nie sprawdzać i sikorki, burdel mam na balkonie, ale za porządki wezmę się wówczas, kiedy już wszystkie jednoroczne kwiaty wyniosę.

Taki piękny dzień

wczoraj mi się przydarzył, jedna z najmilszych wycieczek, które odbyłam w tym roku. Niespodziewanie zupełnie. Plan był inny, kolejny raz, wykorzystując nadzwyczaj pogodną aurę chciałam uderzyć w czeskie skały, z rowerem tym razem, coby tam w końcu dotrzeć. Przygotowałam się, zamontowałam dodatkowe oświetlenie, wiadomo, z powodu krótszego dnia przewidywałam jazdę po ciemku, pożyczyłam wypasiony powerbank, mój niestety kupiony po taniości nie zdał egzaminu, czy przy kupowaniu patrzyłam na parametry, szybkość ładowania, ależ po co ? Myślałam sobie, używam sporadycznie, zwykły wystarczy, ale kiedy jesteś rzeczywiście za górami i lasami i telefon ledwie zipie...wiadomo oszczędny dwa razy traci. Przejeżdżając obok dworca, środek tygodnia, wstąpiłam do kasy zakupić bilety, a tu zonk biletów na rower brak. Przez długą chwilę zastanawiałam się czy może znowu ruszyć pieszo, ale powtórzenie scenariusza z poprzedniej wyprawy było aż nazbyt prawdopodobne. Pociągi dalekobieżne spózniają się regularnie, czekać potem godzinę, czy półtorej na przesiadkę, dwie godziny na autobus. To nie jest kaszka z mleczkiem dla takiej staruchy jak ja, dwie kolejne noce spędzić w pciągu, a dzień pomiedzy  spędzić na forsownych marszach. Odpuściłam niechętnie, bo a nuż nie doczekam wiosny, albo co gorsza przestanie mi się chcieć. Ale taka pogoda na sobotę, spędzić ją z grupą narzekających na wędrówkach wokół komina ? No way  ! Uznałam że pojadę w przeciwną stronę. Podróż z przesiadkami, wysiadłam Pelpinie, w którym nigdy dotąd nie byłam, a moim celem byłó Arboretum w Wirtach, o którym kiedyś czytałam. Nie wiem czy to miekkie światło, czy powietrze wokół, ani cienia wiatru, jechało mi się znakomicie. W samym Pelpinie, przez chwilę podziwiałam katedrę, potem wspięłam się na górę do ogrodów, bardzo zadbany teren, trawniki pięknie utzymane, staw. Aplikacja prowadziła mnie nieomal samymi asfaltowymi ścieżkami rowerowymi, Kociewie jest cudne, z górki, pod górkę, ani chwili nudy, znużenia. Wirty odwiedzę raz jeszcze, wiosną koniecznie muszę, kilkadziesiąt rodzajów bzów, różaneczników, w tej chwili wiadomo wyglądają nie za ciekawie, ale że jest tyle odmian. Każde z drzew tam rosnących reprezentowane było przez wiele innych chociażby z nazw, nawet najzwyklejsze brzozy rosły w sporej grupce, każda inna. Niezwykły spokój i cisza, to jest ogromny obszar, miałam niecała godzinę, ale dawno nie zdarzyło mi się tak spacerować po prostu i cieszyć się tym co mnie otacza, zostałabym tam najchętniej cały dzień. Jako ,ze nie miałam biletu na powrót, uznałam , że nie wracam do Pelpina, bo jeżeli jest kasa biletowa i nie byłoby już biletu na rower, uznałam , że strategiczniej jest wsiąść na jakiejś małej stacyjce, bo jak już się siedzi w środku, konduktor  macha tylko ręką, tym razem nawigacja poprowadziła mnie przez zupełnie inne okoliczności, lasami, piachami był i bruk, najbardziej dokuczyły mi płyty betonowe z dziurami, trzęsło rowerem i mną przy okazji, bałam się ,ze rower mi się w trakcie rozpadnie, nawet z jednej przydroznej chałupy wyskoczył pies i leciał za mną spory kawałek usiłując dobrać się do mojej kostki, jak przypuszczam. Nie wiedziałam, że na Kociewiu tyle jezior, co rusz przejeżdżałam obok, rzepak pachniał rzepakiem a zaorane pola świeżoscią. Dojechałam do stacyjki ze sporym zapasem i wreszcie mogłam dopić resztę kawy, wcześniej nie miałam czasu. A na stacyjce kogo spotkałam, swojego rozmówcę, który wsiadał do porannego pociągu w Bydgoszczy, tam miałam przesiadkę. Cała drogę gadaliśmy o tym i owym. W porannym pociągu był jeszcze jeden rowerzysta, wyglądał  jak model z salonu wystawowego  raphy, bez zarzutu, próbowałam zagaić rozmowę, ale było widać ewidentnie, że nie ma ochotę na konwersacje, co mnie nie zdziwiło, ludki tak dopieszczone stylistycznie nie gadają z byle kim. Potem wsiadł chłopak w zwykłych spodniach i kurtce i czas nam zleciał nie wiadomo kiedy, na rozmowach, tak samo w czasie powrotu. Sama zakładam ciuchy rowerowe kiedy jadę z grupą, nie chcę się wyrózniać, kiedy jadę sama, najważniejsza jest wygoda, wczoraj  były bojówki i bluza, którą bardzo lubię. Cały wczorajszy dzień był niezwykle świetlisty, nastrojowy, nawet goniący mnie Burek nie zepsuł mi humoru, a zmęczenie, jakie zmęczenie :)

Wracają cyberwtorki, nie wiem jak będzie, prowadząca zdecydowała połaczyć  dwie grupy w jedną, a przecież już wcześniej zdarzało się ,ze przy pewnych tematach dwie, trzy osoby tak absorbowały jej uwagę, że reszta utknąwszy na jakimś cwiczeniu nie miała szansy na pomoc. Ano zobaczymy, powtarzam sobie tylko, siedz cicho, siedz cicho i siedz cicho, nie chcę słyszeć tak jak w ub.r. jak una taka mundra to po co una tu przychodzi. "Una" czyta różne rzeczy, więc o róznych rzeczach wie, niestety, ta pozorna wiedza nie przekłada się na praktyczne na przykład rozwiązanie problemów. Sama nie jestem w stanie zmobilizować się, przełamać niechęci chociażby do prób, a niestety w tej chwili brak jakichkolwiek kompetencji cyfrowych to skazanie się jakby na wtórny analfabetyzm. oczekiwałabym, że pożadane umiejętności splyną na mnie niczym objawienie w momencie kiedy ich potrzebuję, jednak nic z tego. Toteż postaram się być na następnych paru zajęciach żeby zobaczyć jak się sytuacja rozwinie. 

Sny mnie dręczą, a to samochód jedzie z całym rozpędem w moją stronę, a to ja jadąc z górki na rowerze widzę przed sobą słup, którego nie jestem w stanie ominąć. 

Kurna...chata

Nie przeklinam, w każdym razie rzadko mi się zdarza używanie słow uznawanych powszechnie za niecenzuralne, ale czasami trzeba dać upust wkurzeniu. Dowiedziałam się, że budowa nowego mostu będzie przechodzić w okolicy mojej działki.  Naprawdę ?! Trwają w tej chwili konsultacje społeczne dotyczące poszczególnych wariantów trasy, ale tak czy siak, albo działkę zabiorą, albo będzie niedaleko mostu, cóż za urocza perspektywa. Kiedy trzy lata temu, trzy ? Nie jestem pewna, rozglądałam się za działką, wykluczyłam te, które leżą  w okolicy obecnego mostu, chociaż tam był największy wybór i ceny osiągalne. Bezustanny strumień jadących czterech kółek, hałas , spaliny. Najbliżej mnie były ogródki działkowe na sąsiednim osiedlu. Z jednej strony wielopasmowa, zatłoczona szosa, z drugiej duże osiedle, a ceny ze względu na bliskość wystrzelone w kosmos, ale i tak  uznałam, że to lokalizacja nie dla mnie. Podobał mi się ROD za miastem, otoczony polami, tam był i spokój i cisza. Ale 20 km za miastem, już wiedziałam, że sprzedam samochód, te 20 km  szosą krajową bez pobocza, autobus PKS co dwie, trzy godziny, można by tam rowerem trochę dookoła jechać, ale to by zwiększyło przejechany dystans, jechać 50 km rowerem i zapierdzielać na działce, rozsądek mówił, puknij się w głowę. Kiedy przeczytałam ogłoszenie o działce na sprzedaż w mojej obecnej lokalizacji, najpierw nie mogłam jej znależć. Boczna droga, odchodząca potem w polną, pełna dziur, wiodąca na ląki. Była to pora kwitnienia piwonii, ptaszki świergoliły, i cisza.. . I masz babo placek. Znajomi pocieszają mnie, że zanim to ruszy, długie lata upłyną. Mam nadzieję, w każdym razie wstrzymuję się z robieniem nowych nasadzeń. 

Ostatnie dni są piękne, słoneczne, próbowałam kogoś namówić na wypad nad jezioro, na kąpiel, ale chętnych brak, toteż odpuściłam pomysł. W czwartek byłam na wycieczce rowerowej scieżką, która jest niezwykle urokliwa. Rośnie wzdłuż niej masa drzew owocowych, jabłonie oblepione owocami, jabłka opadają na asfalt, gniją i robi się ślizgawka, co już wygląda zdecydowanie mniej atrakcyjnie. Do tego owoce dzikiej rózy, głogu, tarniny, w  tychże krzaczorach siedzi całe mnóstwo wróbelków, dobrze, że są jeszcze takie miejsca. W sobotę wycieczka piesza, lasami, Kumpela jest na wyjezdzie, a szanowny W kręcił się dookoła niczym smród w gaciach, na szczęście miałam obstawę. Jeden z wędrowców, były dziennikarz, radiowiec, spiker, prezes, zajmował mnie rozmową niemal bez przerwy, czasami dołaczał do nas kolega z wyjazdów rajdowych, tak że W tylko raz do mnie podszedł i zignorowany szybko się ulotnił. Uff.  Kupiłam bilety na dzień seniora w PKP, długo nie mogłam się zdecydować gdzie, zawsze  najbardziej morze ciągnie, ale bezpośrednie połaczenie jest tylko z trójmiastem, a tam już tyle razy byłam, myślałam że może rower wezmę ze sobą i wówczas pojadę gdzieś dalej, a jak będzie lać cały dzień ? Stracony wyjazd. Zdecydowałam że pojadę do Nałeczowa, jako dorosła osoba nie byłam, chwilę po tym jak się sama ze sobą porozumiałam dzwoni H, a gdzie jedziesz ? a mogę z tobą ? Wzięłam głęboki oddech i mówię: jeżeli ty sama to w porządku, nie mam nic przeciwko, ale jeżeli z koleżankami to sorry , nie chcę.  Ale skądże, żadnych koleżanek. Zobaczymy, jeżeli się jednak okaże w ostatniej chwili, jak wtedy w Kutnie, że ktoś , coś, jak daję słowo zostawię je na dworcu. W kutnie jak wysiadłyśmy z pociągu, H mówi muszę do toalety, a do toalety kolejka na pół holu, pytam się tej znajomej, a ty nie chcesz ? Nie , wcale, po 20 min H wyłania się wreszcie z kibla,a ta znajoma mówi, że jednak się namyśliła i teraz ona musi, następne dwadzieścia parę minut. Prawie godzinę spędziłam stojąc pod dworcem w oczekiwaniu, pózniej nie było lepiej. W stosunku do H jestem wyrozumiała bo znamy się długo i rozumiem jej ograniczenia, ale spotęgowane w kupie są  nie do zniesienia. Zresztą mam prawo do spędzania czasu w towarzystwie które mnie nie męczy ani nie nudzi, mam ?