Odcięło

mnie, najnormalniej w świecie. W czwartek jeszcze 22 stopnie, w piątek około 12, plus przenikliwy wiatr z popadującym deszczem, kiedy wróciłam do domu od mamy, walnęłam się na kanapę, pod kocyk z kilkoma ksiązkami i Netfixem na podorędziu i tak spędziłam nieomal dwa dni. Nie pojechałam na czwartkową wycieczkę rowerową, miała być przeprawa przez Wisłę takim ala prywatnym promem koszt ca 50 zł, kilkanaście km dalej jest przeprawa gminna, gdzie przeprawa z rowerem kosztuje całe dwa zł. uznałam że wolę te pieniądze przeznaczyć na pociąg, podczas ostatnich rozmów ze współpasażerami dowiedziałam się ,ze istnieje coś takiego jak mini regio, za 48 zł, można pojechać w tę i z powrotem, gdziekolwiek gdzie dojeżdża Polregio, bez oznaczonej godziny, wymyśliłam więc że w sobotę pojadę do Gdańska a stamtąd miejskim autobusem w kierunku wyspy Sobieszewskiej, nie byłam, w każdym razie nie pamiętam. No i pojechałam, leżąc i oglądając seriale, z ksiązęk przeczytałam dwa kryminały Szapiro z historią sztuki w tle, Fałszerka obrazów podobała mi się bardziej od Uczennicy mistrza i zaczęłam Horsta, którego już niewątpliwie czytałam, ale że niejasno pamiętam intrygę, probuję doczytać do końca. Na Netfixie, zaczęłam Lalkę i na pierwszym odcinku ją zakończyłam, może kiedyś powrócę, Jako serial , traktowany jak każdy inny nie wciągnął mnie. Nie mówię, że potrzebuję się identyfikować z którymś z bohaterów, ale chociażbym chciała trzymać za któregoś z nich kciuki, albo ,zeby któras z postaci zafascynowała mnie, ani sama , ani sama Izabela Łęcka, ani Wokulski wydali mi się nijacy, mdli ,więc jak wspomniałam odłożyłam oglądanie na kiedyś jak mi się np. będzie bardzo nudzić. Dzisiaj natomiast dreczona wyrzutami sumienia, że niczego nie robię, zaraz po siódmej wsiadłam na rower i działka. Wspominałam, że przed działkami jest niewielka stadnina koni, kiedyś pytałam się pracujących tam panów, że chciałabym trochę gówienek zebrać, a to musiałaby pani pismo do dyrektorki napisać, jasne, pomyślałam, zwracam się z uprzejmą prośbą..) Ale potem któryś półgłosem dodał, że on, gdyby nikogo nie było, wszedłby i zebrał sobie trochę tego towaru. Dzisiaj tak zrobiłam, zaopatrzona w odpowiednie rękawice i worek nawrzucałam sobie śmierdzącego dobra, a potem rozglądając się w prawo i w lewo, czy nikt nie widzi, pośpiesznie oddaliłam z miejsca przestępstwa. Czas najwyższy do zrobienia porządku w szklarni. Zakasałam rękawy, powyrywałam wszystkie krzewy pomidorów, przedtem oberwawszy mniej lub bardziej dojrzałe pomidory, pozbyłam się chwastów, potem pusciłam wodę z węża, krzaki podlewałam punktowo, a pomiędzy, gliniasta ziemia przypominała zaschniętą skorupę. Potem skopałam, potem zrobiłam ze świeżo przyniesionej  ziemi kilkadziesiąt kopczyków, w miejscu gdzie rosły wcześniej pomidory i posadziłam sadzonki truskawek pozyskane z rozłogów. Podlałam, rozrzuciłam gówienka na pozostałym obszarze i znowu skopałam, jako że bez własnych pomidorów nie wyobrażam sobie sezonu, smak, delikatność, każdy inny pomidor, kupiony nawet od chłopa, zjedzony ze skórką szkodzi mi ,własne wcale, a w tej ziemi, w której rosły dotychczas zebrały się patogeny chorobotwórcze, uznałam że pozbędę się części grządki truskawkowej, więc znowu łopata, wywaliłam częśc truskawek , przekopałam, rozrzuciłam gówienka, znowu przekopałam, potem na pustym obszarze posiałam gorczycę, wg. internetu już za pózno na to, ale zobaczymy, może coś urosnie, a przy okazji trochę zdezynfekuje glebę. Tam gdzie rosły truskawki w przyszłym sezonie posadzę pomidory, a na pozostałym wolnym miejscu , narazie nie mam pojęcia. Tak że intensywną pracą fizyczną, trochę nadrobiłam zaległości. Nie wszystkie oczywiście, wyciągnęłam w piątek letnie ciuchy z szafy, czas na wymiankę, patrzę na nie smętnie i zdecydowanie już dzisiaj nie będę wspinać się na szafy po kartony z zimowymi, czy nie pisałam kiedyś o swoich problemach ze spodniami, na kupie leży ich do odłożenia z kilkanaście par, nie ma to jak wymyślać sobie problemy. 

Na zdjęciu jaśmin, który miał pięknie pachnieć i mieć duże białe kwiaty, owszem jest ozdobny, ale jesienią . Odmiana taka. Kwiaciorki, których ciągle pełno. Balkon, wiewióra, która bywa codziennie i nic sobie nie robi z kota który miauczy do mnie rozpaczliwie, żębym go na ten balkon wypuściła, nie wiem jaki byłby wynik starcia wiewióra kontra kot, wolę nie sprawdzać i sikorki, burdel mam na balkonie, ale za porządki wezmę się wówczas, kiedy już wszystkie jednoroczne kwiaty wyniosę.

Taki piękny dzień

wczoraj mi się przydarzył, jedna z najmilszych wycieczek, które odbyłam w tym roku. Niespodziewanie zupełnie. Plan był inny, kolejny raz, wykorzystując nadzwyczaj pogodną aurę chciałam uderzyć w czeskie skały, z rowerem tym razem, coby tam w końcu dotrzeć. Przygotowałam się, zamontowałam dodatkowe oświetlenie, wiadomo, z powodu krótszego dnia przewidywałam jazdę po ciemku, pożyczyłam wypasiony powerbank, mój niestety kupiony po taniości nie zdał egzaminu, czy przy kupowaniu patrzyłam na parametry, szybkość ładowania, ależ po co ? Myślałam sobie, używam sporadycznie, zwykły wystarczy, ale kiedy jesteś rzeczywiście za górami i lasami i telefon ledwie zipie...wiadomo oszczędny dwa razy traci. Przejeżdżając obok dworca, środek tygodnia, wstąpiłam do kasy zakupić bilety, a tu zonk biletów na rower brak. Przez długą chwilę zastanawiałam się czy może znowu ruszyć pieszo, ale powtórzenie scenariusza z poprzedniej wyprawy było aż nazbyt prawdopodobne. Pociągi dalekobieżne spózniają się regularnie, czekać potem godzinę, czy półtorej na przesiadkę, dwie godziny na autobus. To nie jest kaszka z mleczkiem dla takiej staruchy jak ja, dwie kolejne noce spędzić w pciągu, a dzień pomiedzy  spędzić na forsownych marszach. Odpuściłam niechętnie, bo a nuż nie doczekam wiosny, albo co gorsza przestanie mi się chcieć. Ale taka pogoda na sobotę, spędzić ją z grupą narzekających na wędrówkach wokół komina ? No way  ! Uznałam że pojadę w przeciwną stronę. Podróż z przesiadkami, wysiadłam Pelpinie, w którym nigdy dotąd nie byłam, a moim celem byłó Arboretum w Wirtach, o którym kiedyś czytałam. Nie wiem czy to miekkie światło, czy powietrze wokół, ani cienia wiatru, jechało mi się znakomicie. W samym Pelpinie, przez chwilę podziwiałam katedrę, potem wspięłam się na górę do ogrodów, bardzo zadbany teren, trawniki pięknie utzymane, staw. Aplikacja prowadziła mnie nieomal samymi asfaltowymi ścieżkami rowerowymi, Kociewie jest cudne, z górki, pod górkę, ani chwili nudy, znużenia. Wirty odwiedzę raz jeszcze, wiosną koniecznie muszę, kilkadziesiąt rodzajów bzów, różaneczników, w tej chwili wiadomo wyglądają nie za ciekawie, ale że jest tyle odmian. Każde z drzew tam rosnących reprezentowane było przez wiele innych chociażby z nazw, nawet najzwyklejsze brzozy rosły w sporej grupce, każda inna. Niezwykły spokój i cisza, to jest ogromny obszar, miałam niecała godzinę, ale dawno nie zdarzyło mi się tak spacerować po prostu i cieszyć się tym co mnie otacza, zostałabym tam najchętniej cały dzień. Jako ,ze nie miałam biletu na powrót, uznałam , że nie wracam do Pelpina, bo jeżeli jest kasa biletowa i nie byłoby już biletu na rower, uznałam , że strategiczniej jest wsiąść na jakiejś małej stacyjce, bo jak już się siedzi w środku, konduktor  macha tylko ręką, tym razem nawigacja poprowadziła mnie przez zupełnie inne okoliczności, lasami, piachami był i bruk, najbardziej dokuczyły mi płyty betonowe z dziurami, trzęsło rowerem i mną przy okazji, bałam się ,ze rower mi się w trakcie rozpadnie, nawet z jednej przydroznej chałupy wyskoczył pies i leciał za mną spory kawałek usiłując dobrać się do mojej kostki, jak przypuszczam. Nie wiedziałam, że na Kociewiu tyle jezior, co rusz przejeżdżałam obok, rzepak pachniał rzepakiem a zaorane pola świeżoscią. Dojechałam do stacyjki ze sporym zapasem i wreszcie mogłam dopić resztę kawy, wcześniej nie miałam czasu. A na stacyjce kogo spotkałam, swojego rozmówcę, który wsiadał do porannego pociągu w Bydgoszczy, tam miałam przesiadkę. Cała drogę gadaliśmy o tym i owym. W porannym pociągu był jeszcze jeden rowerzysta, wyglądał  jak model z salonu wystawowego  raphy, bez zarzutu, próbowałam zagaić rozmowę, ale było widać ewidentnie, że nie ma ochotę na konwersacje, co mnie nie zdziwiło, ludki tak dopieszczone stylistycznie nie gadają z byle kim. Potem wsiadł chłopak w zwykłych spodniach i kurtce i czas nam zleciał nie wiadomo kiedy, na rozmowach, tak samo w czasie powrotu. Sama zakładam ciuchy rowerowe kiedy jadę z grupą, nie chcę się wyrózniać, kiedy jadę sama, najważniejsza jest wygoda, wczoraj  były bojówki i bluza, którą bardzo lubię. Cały wczorajszy dzień był niezwykle świetlisty, nastrojowy, nawet goniący mnie Burek nie zepsuł mi humoru, a zmęczenie, jakie zmęczenie :)

Wracają cyberwtorki, nie wiem jak będzie, prowadząca zdecydowała połaczyć  dwie grupy w jedną, a przecież już wcześniej zdarzało się ,ze przy pewnych tematach dwie, trzy osoby tak absorbowały jej uwagę, że reszta utknąwszy na jakimś cwiczeniu nie miała szansy na pomoc. Ano zobaczymy, powtarzam sobie tylko, siedz cicho, siedz cicho i siedz cicho, nie chcę słyszeć tak jak w ub.r. jak una taka mundra to po co una tu przychodzi. "Una" czyta różne rzeczy, więc o róznych rzeczach wie, niestety, ta pozorna wiedza nie przekłada się na praktyczne na przykład rozwiązanie problemów. Sama nie jestem w stanie zmobilizować się, przełamać niechęci chociażby do prób, a niestety w tej chwili brak jakichkolwiek kompetencji cyfrowych to skazanie się jakby na wtórny analfabetyzm. oczekiwałabym, że pożadane umiejętności splyną na mnie niczym objawienie w momencie kiedy ich potrzebuję, jednak nic z tego. Toteż postaram się być na następnych paru zajęciach żeby zobaczyć jak się sytuacja rozwinie. 

Sny mnie dręczą, a to samochód jedzie z całym rozpędem w moją stronę, a to ja jadąc z górki na rowerze widzę przed sobą słup, którego nie jestem w stanie ominąć. 

Kurna...chata

Nie przeklinam, w każdym razie rzadko mi się zdarza używanie słow uznawanych powszechnie za niecenzuralne, ale czasami trzeba dać upust wkurzeniu. Dowiedziałam się, że budowa nowego mostu będzie przechodzić w okolicy mojej działki.  Naprawdę ?! Trwają w tej chwili konsultacje społeczne dotyczące poszczególnych wariantów trasy, ale tak czy siak, albo działkę zabiorą, albo będzie niedaleko mostu, cóż za urocza perspektywa. Kiedy trzy lata temu, trzy ? Nie jestem pewna, rozglądałam się za działką, wykluczyłam te, które leżą  w okolicy obecnego mostu, chociaż tam był największy wybór i ceny osiągalne. Bezustanny strumień jadących czterech kółek, hałas , spaliny. Najbliżej mnie były ogródki działkowe na sąsiednim osiedlu. Z jednej strony wielopasmowa, zatłoczona szosa, z drugiej duże osiedle, a ceny ze względu na bliskość wystrzelone w kosmos, ale i tak  uznałam, że to lokalizacja nie dla mnie. Podobał mi się ROD za miastem, otoczony polami, tam był i spokój i cisza. Ale 20 km za miastem, już wiedziałam, że sprzedam samochód, te 20 km  szosą krajową bez pobocza, autobus PKS co dwie, trzy godziny, można by tam rowerem trochę dookoła jechać, ale to by zwiększyło przejechany dystans, jechać 50 km rowerem i zapierdzielać na działce, rozsądek mówił, puknij się w głowę. Kiedy przeczytałam ogłoszenie o działce na sprzedaż w mojej obecnej lokalizacji, najpierw nie mogłam jej znależć. Boczna droga, odchodząca potem w polną, pełna dziur, wiodąca na ląki. Była to pora kwitnienia piwonii, ptaszki świergoliły, i cisza.. . I masz babo placek. Znajomi pocieszają mnie, że zanim to ruszy, długie lata upłyną. Mam nadzieję, w każdym razie wstrzymuję się z robieniem nowych nasadzeń. 

Ostatnie dni są piękne, słoneczne, próbowałam kogoś namówić na wypad nad jezioro, na kąpiel, ale chętnych brak, toteż odpuściłam pomysł. W czwartek byłam na wycieczce rowerowej scieżką, która jest niezwykle urokliwa. Rośnie wzdłuż niej masa drzew owocowych, jabłonie oblepione owocami, jabłka opadają na asfalt, gniją i robi się ślizgawka, co już wygląda zdecydowanie mniej atrakcyjnie. Do tego owoce dzikiej rózy, głogu, tarniny, w  tychże krzaczorach siedzi całe mnóstwo wróbelków, dobrze, że są jeszcze takie miejsca. W sobotę wycieczka piesza, lasami, Kumpela jest na wyjezdzie, a szanowny W kręcił się dookoła niczym smród w gaciach, na szczęście miałam obstawę. Jeden z wędrowców, były dziennikarz, radiowiec, spiker, prezes, zajmował mnie rozmową niemal bez przerwy, czasami dołaczał do nas kolega z wyjazdów rajdowych, tak że W tylko raz do mnie podszedł i zignorowany szybko się ulotnił. Uff.  Kupiłam bilety na dzień seniora w PKP, długo nie mogłam się zdecydować gdzie, zawsze  najbardziej morze ciągnie, ale bezpośrednie połaczenie jest tylko z trójmiastem, a tam już tyle razy byłam, myślałam że może rower wezmę ze sobą i wówczas pojadę gdzieś dalej, a jak będzie lać cały dzień ? Stracony wyjazd. Zdecydowałam że pojadę do Nałeczowa, jako dorosła osoba nie byłam, chwilę po tym jak się sama ze sobą porozumiałam dzwoni H, a gdzie jedziesz ? a mogę z tobą ? Wzięłam głęboki oddech i mówię: jeżeli ty sama to w porządku, nie mam nic przeciwko, ale jeżeli z koleżankami to sorry , nie chcę.  Ale skądże, żadnych koleżanek. Zobaczymy, jeżeli się jednak okaże w ostatniej chwili, jak wtedy w Kutnie, że ktoś , coś, jak daję słowo zostawię je na dworcu. W kutnie jak wysiadłyśmy z pociągu, H mówi muszę do toalety, a do toalety kolejka na pół holu, pytam się tej znajomej, a ty nie chcesz ? Nie , wcale, po 20 min H wyłania się wreszcie z kibla,a ta znajoma mówi, że jednak się namyśliła i teraz ona musi, następne dwadzieścia parę minut. Prawie godzinę spędziłam stojąc pod dworcem w oczekiwaniu, pózniej nie było lepiej. W stosunku do H jestem wyrozumiała bo znamy się długo i rozumiem jej ograniczenia, ale spotęgowane w kupie są  nie do zniesienia. Zresztą mam prawo do spędzania czasu w towarzystwie które mnie nie męczy ani nie nudzi, mam ?

7 żyć

Maciek miał niewątpliwie, raz i drugi wydawało się już po nim, potrącony, zatruty, przeszedł kilka ciężkich  infekcji, ale zawsze przychodził moment, że otwierałam drzwi od mieszkania, a tam Maciek, z godnością wielką, bez poufałości,a skądże, prosił o saszetkę, ósme życie już mu nie dane . Parę godzin temu jak wracałam z lasu, z grzybami, zobaczyłam tego jego niby właśiciela, w ogóle okazało się, że zupełnie opacznie zinterpretowałam sytuację, kota z mieszkania wyrzuciła jego córka, która probuje teraz wyeksmitować swojego ojca, o wszystkim opowiedziała mi sąsiadka, ja sama z sąsiadami tylko dzień dobry, ewentualnie dwa słowa o pogodzie zamieniam nie wdając się w dłuższe pogawędki. Pytam więc faceta o Macka, udało mi się kupić na promocji jego ulubione saszetki a kota od trzech dni na oczy nie widziałam, zazwyczaj kiedy sąsiadka o 6 ruszała do pracy, Maciek czekał już pod klatką, hyc i u mnie, a ostatnio pustka. Pytam się więc czy nie wie co Maćkiem , wie , kot nie żyje, nasza cicha i spokojna uliczka wraz z rozpoczęciem roku szkolnego zmieniła się nieomal w autostradę, a Maciek jak to Maciek środkiem chodził. Poryczałam się. Zdjęcie stare dosć ale tylko takie znalazłam po ostatnich porządkach, kurczy mi się pamięć w telefonie, więc powywalałam wszystko co wydawało się zbędne. 

Dzisiaj grzybobranie, wczoraj grzybobranie. Dzisiaj podjechałam mzk do stosunkowo niedaleko położonego lasku, plan był iść głownym traktem i wyjśc w miejscowości podmiejskiej, stamtąd powrót pociągiem. W lesie jak to w lesie, jedna drózka w bok, potem inna dróżka, trafiłam w takie miejsca, zryte przeokropnie przez dziki, że jak słyszałam jakikolwiek trzask, stawałam na baczność spodziewając się stada i wzrokiem skanowałam przy tym drzewa, szukając ewentualnie takiego, na które mogłabym się wspiąć. Potem jednak pojawili się ludzie, napięcie ze mnie uszło, a grzyby znikły, na domiar zaczęło coś popadywać. Czas do domu, sięgam po telefon, a tam mi nawigacja pokazuje ,ze jestem 20 km od domu i pośrodku niczego.  Do najbliższej stacji kolejowej 8, uznałam, że wolę zrobić 2,3 km. więcej ale doczłapać się do miejskiego autobusu, który jest zdecydowanie pewniejszym środkiem transportu. Przestało mnie już interesować zbieranie, chciałam tylko do domu, do przystanku doszłam w chwili, kiedy autobus znikał na zakręcie, następny za 40 min. czekać, ech pójdę na tramwaj, następne kilometry. Pod domem  w miarę jeszcze dobre samopoczucie znikło wraz z wieścią o kocie.  Wczoraj planowana była wędrówka z PTTKa, problem tylko był z powrotem, na zakończenie miała być w leśniczówce impreza, taka dla wszystkich, konkursy, grochowka itp, dla mnie nieciekawie, autobus miał być podstawiony po, a my chciałyśmy wcześniej. Wieczorem A dzwoni, że załatwiła nam transport, W nas podrzuci samochodem. Zamilkłam, dziada tak nie lubię, że jak daję słowo wolałabym mchem porosnąć na przystanku niż skorzystać z jego uprzejmości. Nie powiedziałam tego oczywiście koleżance, bo ona go zawsze  broni, tylko wydukałam ,ze jednak ta wędrówka mi nie pasuje i nie idę, zakończyłam szybko rozmowę. Wybrałam się więc na grzyby w zupełnie innym niż dzisiaj kierunku, w tamtejszych  lasach widziałam tabliczki wstęp wzbroniony, gdzie i tak wszyscy łazili, ale kiedy echa wystrzałow stały się donośniejsze, uznałam, że żaden grzyb nie warty jest zbłakanej kuli.   Doprawdy nie rozumiem co moja najlepsza kumpela od wypraw, widzi w takim patafianie. Tłumaczę sobie, że nie muszę rozumieć, że to co mnie odpycha, może ją do niego ciągnie, ścieżki ludzkich relacji są niezbadane. Zresztą ja jestem prosty człowiek, lubię proste historie, klarowne, koleżanka z mężem w tle, siła rzeczy ma bardziej skomplikowane układy. Odnośnie jeszcze męskich tematów, wspominałam kiedyś o gościu spotkanym w pociągu, od czasu do czasu dostaję od niego wiadomości z informacją o jakimś rowerowym wyjezdzie. Esemesy są grzeczne, bardzo poprawne, i odpowiadam na nie równie grzecznie, że dziękuję i również pozdrawiam, ale plany mam inne. Nie wiem czy rozpoznałabym gostka przy ewentualnym spotkaniu, doprawdy nie pamiętam jak wyglądał, ale nie sądzę abym kiedykolwiek pojechała z nim rowerkować. Twarzy nie pamiętam, ale pamiętam, że dużo opowiadał o kościele, pielgrzymkach itp. Nie, nie przeszkadza mi  to że jest wierzący, ale epatowanie  wiarą już tak. Chętnie słucham o rzeczach, o których nie wiem dużo, tylko to bywa mylące, niektórzy uznają ,ze jest to zgoda, żeby mnie nawracać, przekonywać. Niestety. Do tego facet sporo młodszy, pamiętacie tego kolegę z nieudanej wycieczki, pytał w trakcie rozmowy, gdzie pracuję, a ja na to zgodnie z prawdą, że jestem na emeryturze, spojrzał się na mnie, i patrzył przez dłuższą chwilę, jakby mi naraz rogi na głowie wyrosły. Być spławionym przez emerytkę :),tak jak kiedyś spotykałam go kilka razy w tygodniu, a czasami parę razy w ciągu dnia, tak teraz wcale, nie bedę następnego narażać na podobne doświadczenie. 

Widziałam świetny mem, pasuje do mnie jak ulał, tylko jesienią,  kobieta może swobodnie chodzic po lesie z nożem w ręku.

Scenka

Wychodzę rano z psem jak zazwyczaj. Psisko niechętnie wychodzi na poranne spacery, czasami kiedy zdradza ku temu ochotę idziemy do parku, lasku, ale zazwyczaj kończy się na dwóch siknięciach, obwąchaniu okolicznych drzewek i śmietników, a potem na legnięciu się w trawie. Rzadko kiedy mu się przeciwstawiam, ostatnio jak go przymusiłam do dłuższego spaceru, w ramach protestu położył się na środku osiedlowej uliczki i stawił mi bierny opór :) Na przeciwko wejścia do bloku gdzie mieszka mama, jest niewielki plac zabaw i skwerek z dwiema ławeczkami, to miejsce omijam bo na tym skwerku jest taka piaszczysta łacha nie wiadomo skąd i psisko uwielbia się tam zagrzebywać i czasami nie ma sposobu żeby go  stamtąd wyciągnąc. Jak daję słowo, kiedyś zrozpaczona, bo miałam coś umówionego, zadzwoniłam do mamy z prośbą o pomoc, i mama ruszyła w sukurs ze swoim trzymadełkiem przy ktorym chodzi, Bari go nie lubi, parę razy mama mu najechała na ogon, przypadkowo, rzecz jasna i tym chodzikiem we dwie w końcu zmusiłyśmy psa do powstania i powrotu do domu. Za skwerkiem jest boisko, za boiskiem znowu skwerek, taki potęzniejszy w sensie, dużo drzew  rośnie, krzewy, żywopłot, potem stoi wiezowiec, od którego uliczką oddzielona jest szkoła, liceum,  stojące dosyć wysoko w rankingu lokalnych szkół. Bari po wstępnych czynnościach fizjologicznych i zapachowych walnął się pod krzakiem, a ja wyciągnęłam zza pazuchy czasopismo, tak mama ciągle kupuje parę papierowych gazet. Jednym okiem na psa, drugim czytając, widzę jednocześnie na drugim końcu tegoż wieżowca, przy którym stoję grupę młodzieży sadowiacą się na ławce. Z tej grupy oddala się chłopak i chowa  pod balkonem. Najpierw pomyślałam, załatwia się, ale przeczytałam jeden długi artykuł, kończę drugi a ten ciągle pod  balkonem. W pewnym momencie zza rogu wychodzi pani z małym białym pieskiem, idzie powolutku wzdłuż  balkonów, dochodzą do tego chłopaka i dotychczas spokojnie spacerujące maleńswto nagle zaczyna szczekać , jazgotać, dostaje białej gorączki, pani ma problem z utrzymaniem psiaka na smyczy. Cokolwiek młody robił pod tym balkonem pies mu przeszkodził, wraca na ławkę do towarzystwa. Pani podchodzi do mnie ze łzami w oczach i powtarza co usłyszała od chłopca.  1 Wyp...ku... bo ci psa zaj...(!!!) i kilka innych równie kolorowych wyrażeń. Uznałam, że podejdę bliżej, wprawdzie nie mam ze sobą telefonu, ale myślę że warto przyjrzeć się tej grupce, żeby ewentualnie na przyszłość wiedzieć, przecież bywam tu często, no i mojego psa trudniej by było zaj... Na mój widok, albo po prostu czas na zajęcia, grupa pośpiesznie się ulatnia.  Przeraża mnie młodzież, nie twierdzę że wszyscy są tacy, wiadomo nie są, ale...ostatnio dziewczę ostentacyjnie paliło w autobusie, kierowca musiał zatrzymać pojazd.

Bezsenność mnie wykończy, noc z soboty na niedzielę, spałam może godzinę, może połtorej. A przecież sobota była aktywna, ale  nie męcząca. Do południa wycieczka rowerowa z grupą, po południu koszenie trawnika na działce. Wieczorem oglądałam "voicy" Lubię ten program, to nie tylko muzyka, ale przede wszystkim historie o ludziach, ich wyborach, dramatach , marzeniach i odwadze. Potem kiedy już są powybierani i podgotowywuje się ich pod publikę nie jest  tak ciekawie. Nie mogłam zasnąc, więc na Netfixie "kłamstwo idealne", obejrzałam cały serial, polecam,  potem o lasce z drużyny kajakowej na deser. W niedxielę zamiast na rower ,czy grzyby snułam się niczym zjawa nie będąc zdolna do jakiegokolwiek działania. Czasami patrzę na opakowanie tabletek nasennych i myslę, gdybym polknęła wszystkie, może wreszcie bym się wyspała. 

Kwiatki z balkonu, sadzone w kwietniu, w maju, ciągle przyzwoicie wyglądają. i może sąsiadka ma rację, że tak nudnawo u mnie, te pelargonie ciągle, scewole, czubatki. Tyle że u niej w tej chwili praktycznie pusto w korytkach, a kwiatów wiosną miała masę. Petunie, surfinie szybko tracą urok a inne które kupuje nie nadają się na naszą południową wystawę. Miesiąc temu kupiła męczennicę, za stówkę nieomal, po dwóch tygodniach mówi, że sprzedali jej chorą. Próbowałam tłumaczyć kiedyś , że jezeli nie zna kwiatka, niech sprawdzi w internecie, teraz już nic nie mówię :    

Strzały

 słychać w mieszkaniu, w każdym razie, ostro brzmiące dzwięki, które co jakiś czas podrywają mnie na nogi, najgorzej w nocy...A to tylko rozmrożona lodówka, stara dosyć, do tej czynności zabierałam się już od kilku, albo i nastu tygodni widząc że za chwilę lód z zamrażalnika zacznie ekspansję na zewnątrz. Po tym działaniu zaczeła strzelać, to są głosne dzwięki, nieprzyjemne, trwające od paru dni i dzisiaj zaczełam w końcu dostrzegać fakt, że może by trzeba rozejrzeć się za nowym sprzętem. Zadalam AL pytanie uścislając swój budzet i wymagania, ta mi odpowiedziała, że trudno będzie :) To akurat wiem doskonale sama. I jakże uprzejmie ze strony lodówki, że obwieszcza o swoim rychłym odejściu w momencie kiedy 14 na horyzoncie, doprawdy wdzięczna jestem. 

Pojechałyśmy na wystawę róż do Kutna. O wystawie poinformowała mnie B, pytając, czy chciałabym, a ja na to, że tak i owszem. Lubię B jest bezpretensjonalna i taka bezproblemowa. Dzień przed wyjazdem, dzwoni i mówi ,ze jedzie z nami jakaś jej koleżanka, co mi się nie spodobało tak, że zaczęłam się zastanawiać czy nie wycofać się z wyjazdu, wiadomo, towarzyska jestem niezmiernie,  potem nieco przyhamowałam emocje zapytawszy siebie czy jadę tam dla koleżanki,czy piękności roślinne pooglądać. Uznałam ,że w razie czego zawsze znajdę pretekst, żeby odłaczyć się. Koleżanki B poznałam na pierwszych wykładach, kiedy siedziałam z nią w ławce, gadały bez przerwy, co wiadomo nie pozwalało się skupić, rozpraszało itd. Bodajże po drugim wykładzie, spytałam czy jej to nie przeszkadza, przeszkadza a jakże odpowiedziała, a mówiłaś im o tym ? Mówiłam, ale one już takie są i rozłożyła ręce. Przesiądzmy się w inne miejsce, zaproponowałam, a nie, ona tu zawsze siedzi ...Przesiadłam się sama, wychodzę w ciemny wieczór żeby posłuchać interesujących rzeczy , przecież nie plot na temat obcych mi osób.                         Roże piękne były i taka róznorodność, delikatny, nieomal niezauważalnie inny odcień, kształt płatków i już zupełnie inna odmiana, ale cuda, cudeńka zachwycające.  Dobrze, że w miarę wcześnie przyjechałyśmy, bo z kazdą godziną tłum gęstniał, tak ,ze jak wychodziłyśmy z wystawy ledwie można było przecisnąć się do wyjścia. Koleżanka mojej koleżanki okazała się osobą dosyć powolną i fotografującą dosłownie wszystko, bez końca czekałam a to na jedną a to na drugą, ale , nie okazywałam zniecierpliwienia, nie poganiałam, chociaż w środku cholera mnie brała :) Cierpliwośc zaczęła mnie w końcu opuszczać, kiedy wyszłysmy już z wystawy i była cała masa stoisk ogrodniczych też, ale też dużo budek oferujących tzw. mydło i powidło, które, musiały koniecznie dokladnie obejrzeć, aż zaproponowałam ,ze one sobie pooglądają wszystko wg upodobań, a ja pójdę w swoją stronę, ale nie, nie, nie zostawiaj nas, usłyszałam dość rozpaczliwe, w odpowiedzi. W ogóle uznały, że tak dobrze nam razem, że musimy znowu gdzieś sie wspolnie wybrać,  na co pomyslalam: nigdy w życiu;) Kutno, niespodziewanie dla mnie, okazało się ciekawym miastem, nie miałyśmy już za dużo czasu do łażenia, bilety powrotne kupione, ale przypuszczam, że jest warte jeszcze jednej wizyty.  Na stoiskach ogrodniczych oczywiście była duża rozmaitość wszelkich odmian róż do kupienia, ale były i inne kwiaciorki, takie niecodzienne dla mnie. W moim fyrtlu, czy to na rynku, czy w którymś z center ogrodniczych rośliny zazwyczaj są takie same, róznią się  tylko ceną, czasami odmianą, a tam podziwiałam kwiaty, których do tej pory na oczy nie widziałam. Przytargałam ze sobą sadzonkę takich wysokich asterków, po krótkiej walce, bo i na inne rzeczy miałam chętkę, o kupnie róż nie pomyslałam, te które do tej pory sadziłam, marniały, mimo mojej dbałości i starań..  Były I odmiany bardzo stare, ale na zdjęciach kiepsko wypadają, do gustu przypadły mi takie najbardziej napakowane, najpełniejsze w środku, wiadomo miłośniczką piwonii jestem :)                                    

Oto łupy

 z pieszej wędrówki. A zapowiadało się nieciekawie. Na stronie było podane info, że spotykamy się na dworcu, kilka stacji, wysiadka w środku lasu, szlak czarny i powrót na tą samą stację, na której wysiadaliśmy. Koleżanka miała napięty harmonogram czasowy, toteż uznała, że na tą stacyjkę w lesie podjedzie samochodem, bo przecież możemy nie zdążyć na dany pociąg, a potem trzeba będzie czekać ze dwie godziny na następny. Pojechałyśmy. Na miejscu okazało się, że plan wycieczki się zmienił i kończymy wędrówkę zupełnie gdzie indziej. Koleżanka rozłosciła się, a co mam zrobić z samochodem, pyta się prowadzącego, a podjedziesz pociągiem  do samochodu beztrosko odpowiedział  przewodnik. Przecież po to własnie wzięłam samochód żeby nie jechać pociągiem ! A. zla jak osa szła i było dosyć nieprzyjemnie, frustrację wylewała może nie na mnie ale na naszego kolegę już bardziej. W końcu po paru kilometrach uznałyśmy, że odłaczamy się od grupy, zrobimy kółeczko i wracamy do samochodu. Idziemy leśną drogą, najpierw jeden grzybek, minęłam go obojętnie, potem znowu, tu już nie zdzierżyłam, zaczęłam się schylać, potem koledze udzieliła się chęć schylania, tylko A. szła z telefonem , nie odrywając zeń wzroku. Grzybki rosły wprost pod nogami. Nazbierałam reklamówkę, kolega drugą, miał większą i trzecia dla A., która wcale nie była zachwycona ani naszym tempem, ani darem. Miska maślaków, trochę zaniosłam mamie, potem zawołałam sąsiadkę, żeby przyszła z talerzem. Wyszła z czubatym, mówiąc że do jajecznicy lubi, potem dopiero zauważyłam, że nieomal wszystkie podgrzybki zwinęła, spryciara, jeszcze dzisiaj mam brązowe slady na opuszkach palców po obieraniu. 

Dni pod psem wymęczyły mnie, Freja zwierzak przyjacielski i łaknący uwagi ale z energią niespożytą i nie do opanowania, a nawet Bari. Okazało się że mój szwagier wieczorne spacery urządzał do żabki i tam Bari mnie prowadzał każdego wieczoru po ciemnicy już przecież, a w okolicy żabki tłumek panów o róznym stopniu upojenia i nie to że się bałam, Bari ma imponującą posturę, ale przebywanie koło takich typków, wszystkie pobliskie ławki obsiadłe przez podobne towarzystwo, za bardzo relaksujące nie było, mimo, że to park.  Wchodzenie po 10 razy na czwarte piętro, uzmysłowiło mi, że może nie dzisiaj i nie jutro, ale przyjdzie mi się zmierzyć z faktem zamiany mieszkania. To jest dołujące, ze względu na finanse, mieszkanie będzie musiało być i mniejsze i prawdopodobnie w gorszej lokalizacji i pewnie w wieżowcu. Nie chcę, ale przypuszczam ,ze wyjścia nie będzie  innego. Zamiast tak ciągle latać do mieszkania, na czwartym, mogłam niby posiedzieć u mamy, teoretycznie. Radio w kuchni na full, w pokoju telewizor również dawał czadu i mama przekrzykująca ten cały harmider. Oszalałabym na dłuższą metę. Mama nie pamiętająca co się działo wczoraj, bardzo dobrze pamięta to co się działo kiedyś, i gdy powtarza opowieści o neutralnych wydarzeniach, to ok, kiwam głową, niech sobie wspomina, ale czasami porusza tematy bolesne dla mnie, te o których już prawie zapomniałam, wyparłam, mam wrażenie ,ze pół swojego życia wygumkowałabym najchętniej i wtedy zaciskam dłonie, żeby nie krzyczeć, bo przecież nie mówi tego świadomie. Na szczęście sister wróciła z wywczasów i wszystko wraca do normy.