3:30

 Budzę się i  przez chwilę przytrzymuję zamknięte powieki w nadziei, że może uda się jeszcze na moment odpłynąć. Ni w cholerę, telewizor pyk, komórka do ręki, kot wygrzebuje się spod koca, ziewa, przeciąga się i patrzy na mnie z nadzieją, pacam go w głowę, nawet sobie nie myśl, że o tej porze będę cię karmić, kocisko zwija się z powrotem w kłębek, mogę założyć się, że rozumie mnie doskonale. Nie, nie narzekam że krótko spałam, ostatnio zupełnie niezle sypiam, czasami udaje mi się przespać nawet 7 godzin w jednym kawałku, czego nie doświadczyłam od wielu lat, wg. badań demencja z alzheimerem czeka na mnie za rogiem. I rozczarowana jestem nieco, wydawało mi się że po przespaniu całej nocy będę się czuła jak nowa, może z większą energią. Guzik tam, kiedy pół nocy nie śpię, przmyslam plan dnia, rozwiązuję problemy, a kiedy tak budzę się pózno, powiedzmy o szóstej rano czuję się nieprzygotowana do życia. O piątej kawa, idąc do kuchni, podchodzę do drzwi wejściowych, zaglądam przez wizjer, czy Maciek czeka, aha na klatce zapala się światło czyli Maciuś mnie słyszy i leci. Daję jeść wygnańcowi, Kevin już obok swojej michy z godnością czeka, czasami nie czeka, czasami wykorzystuje fakt ,ze drzwi są szeroko otwarte, prześlizguje się niepostrzeżenie i leci na dół, a ja wtedy chcąc nie chcąc lezę w piżamie z włosami na sztorc, czasami aż na parter w pogoni z kotem, prosząc w duchu cichutko, żeby nie natknąc się na żadnego z sąsiadów. Dawno temu w innym miejscu, w innym bloku mieszkała taka staruszka, która w koszuli nocnej wychodziła na klatkę schodową i w nocy straszyła mieszkańców.

Wczorajsza wędrówka średnio udana, trasa prowadzona szosami i to takimi gdzie ruch samochodowy spory, kumpela bez humoru, marudziła. Przodownik pomylił trasy i zamiast 12, mieliśmy do przejścia 16, i A w kólko narzekała, że co, że jak tak można. Koniec wędrówki w Chełmnie, mieście zakochanych, mialy być jakieś atrakcje walentynkowe, występy min. Lanberry, J.Radka, Steczkowskiej, ale ja już miałam dosyć, pożegnałam grupę i poszłam sobie na dworzec autobusowy.  Na koncercie piosenek o miłości byłam w ciągu tygodnia, chór Lutnia , trochę muzyki poważnej , trochę piosenek lat 20 zdecydowanie bardziej moje klimaty. 

Teatr ? Darowanemu koniowi nie zagląda się do żadnej części ciała, prawdaż ? Wyjście postanowiłam uczcić stosownym ubiorem, w kółko spodnie i spodnie, na koncerty też spodnie, bo w tej hali gdzie się zazwyczaj odbywają tak pizga zimnem, że raz kiedyś oddałam tylko płaszcz do szatni i był to błąd którego więcej nie powtórzyłam. Czyli kiecka, wybrałam taką z szeroką spódnicą, góra bez rękawów, nie chciałam na to żadnej marynarki tylko jakiś fajny sweter żeby z pazurem, przewaliłam swoją szafę nic, albo fason nie taki, albo kolor albo sierotka Marysia. Dzwonię do sąsiadki, jesteś w domu? Jestem, masz czas ? mam, a co ? A nic, mam sprawę, sasiadka, gwoli wyjasnienia ma garderobę trzy razy większą  od mojej. Biedna, spędziłam u niej nie wiem ile czasu, kręcąc nosem, wybrzdzając, marszcząc brwi na koniec zostawiając ją z kupą rozwalonych swetrów na fotelu :) Potem zaczął padać snieżek , coraz bardziej i bardziej i wyobraziłam sobie siebie brnącą przez zaspy w cieniutkiej sukience i czekającą potem na tramwaj, który to z powodu awarii nie przyjeżdża. Nie podobało mi się to wcale więc uznałam ,ze wracam do spodni... W teatrze bawilam się, śmiałam i klaskałam. Nie żąłowałam pójścia ani przez moment. Jednak nie była to sztuka, którą sama bym wybrała. Dowcip dla mnie zbyt przaśny, zbyt dosadny, ocierający się o granicę dobrego smaku, wolę więcej niuansów i niedopowiedzeń, ale to ja, publika im" grubiej" było tym bardziej klaskała. Piękna Lucynda, głowna postać była też najbardziej nijaka i mdła i nie wiem czy wynikało to ze scenariusza i poprowadzenia tej roli . Natomiast ciotka grała bezbłednie i zachwycająco, Lucynda śpiewała a ja patrzyłam na ciotkę, która tylko siedziała i kiwała nóżką. Interesujące dla mnie były stroje. Róznorodnośc i przegląd wielu epok, niektóre suknie nieomal przeniesione z Bridgertonów, żupany  i kontusze, jeden z panów w czerwonych kozaczkach na obcasiku i w obcisłych kwiecistych portkach z torebeczką i kapelusiku po stroje współczesne, luzne szerokie portki , bluzy a panna młoda biegała w krótkich spodenkach, podobnych do tych w których  sypiam latem. Aktorzy czasami schodzili ze sceny, wspominałam ,ze w pierwszym rzędzie siedziałyśmy na srodeczku. Jeden z aktorów mial na sobie tylko kapelusz i portki nisko na biodrach osadzone, bardzo owłosioną klatę i piękny płaski brzuszek . Tymi biodrami majtał nam przed oczyma aż doprawdy nie wiedziałam gdzie mam te oczy skierować, Na pewno byłam cała czerwona, tak że tak, wrażenia były :)                                                          

Wiewiór jest codziennym gościem,  odkrywam orzechy a to w jednej doniczce, a to w drugiej, nawet w karmniku...

Deszczyk, śnieżek, kupka

Huhu ha zima zła

 

Zdjęcia z ub. tygodnia. Na drugim obrazku "moja" dwójka zakłada raczki, jak się kumpela gruchnęła na oblodzonej drodze i przez chwilę znaku życia nie dawała to dopiero  zimno mi się zrobiło, potem tłumaczyła że leżąc i się nie ruszając, obczajała sygnały co i gdzie ją boli:) Zepchnęłam ją potem wbrew jej protestom, że  nic się nie stało  w kierunku zwalonego pnia, żebyśmy mogły założyć raki, bo sprzęt, takie z nas gierojki, trzymałyśmy w plecakach. Natomiast w ten piątek wieczorem dostałam dziwnych boleści, przypływały falami, uznałam ,ze jeżeli się nasilą, mozliwe,że będę potrzebować pomocy, więc między jednym a drugim bólem poczłapałam do łazienki, żeby poprawić stan higieny,w razie gdyby.. a w sobotni poranek leżałam nie mogąc się zdecydować, wymęczona, słaba i niewyspana, na dworze -12 , 17 km do przejścia, zadecydował wiatr, bo na domiar pizdziło jak w kieleckim. Fakt, nic już mnie nie bolało, ale to wiatrzysko. I tak sobotę spędziłam w stroju piżamowym, wyciągając i zżerając oczywiście, bo jak inaczej przy odchudzaniu być może, wszystkie batoniki z plecaka i czytając Jadowską, wcześniej znałam jej fantastykę, która niezupełnie przypadła mi do gustu, ale o tym że pisze kryminały dowiedziałam się na prowadzonym przez nią wykładzie. Pani Jadowska pięknie opowiadała o pannie Marple i innych kryminałach, w których starsze panie z właściwym sobie wdziękiem rozwiązują skomplikowane i krwawe czasami morderstwa. Na wykłady UTW chodzę rzadko, i tylko jeśli temat wykładu mnie interesuje. Więc np. o sztucznej inteligencji omawianej przez psychologa i naukowca tak, fascynujące zresztą , na fizjologię nietrzymania moczu, diety i temu podobne nie , jeszcze nie. Mam opory przed dołączaniem do grupy samych,starszych osob, przygnębia mnie to. W duchu przecież jestem ciągle piękna i młoda, a tu natykam się na równolatków,którzy wyglądają jak wyglądaja i prawda w oczy kłuje, szydzi i się naśmiewa. Jednak nie jest tak zle, słuchacze tworzą dosyć ciekawe i różnorodne towarzystwo. Zaczęłam chodzić z koleżanką, jednak jej znajome rozmawiają podczas wykładów co mnie irytuje, stado kwok, jakby nie mogły wszelkich nowinek omówić przed czy po wykładzie, więc siadam teraz sama na drugim końcu sali, gdzie mogę spokojnie słuchać, czasami dosiada się do mnie znajomy rowerzysta z gatunku mrukliwy milczek i jest git. A propos starych kwok, muszę  oddać sprawiedliwośc,  kiedy koleżance skarżyłam ,że dokarmianie kotów, pozbawia mnie niemal każdego grosza, jedna z nich przytargała i oddała za nic, całą reklamówkę kocich saszetek. Tak że fanfary. Skoro o kotach, pozwolę sobie poobgadywać jednego z sąsiadów, tak tych, którzy wyrzucili Maćka. Smieci wystawiane na klatkę i zalegające dniami, latem cóż rozkosz dla powonienia, mały szkrab idący do przedszkola i codziennie walący kijem w poręcze,cały blok dudni, mnie to aż tak nie przeszkadza, nie sypiam o tej porze, ale wyobrażam sobie, że któryś z mieszkańców o siódmej rano jeszcze leży w łóżku, o tym że ciągle ktoś tam wierci i wali to tylko napomknę. Któregoś z minionych wieczorów, 21, ktoś wali w drzwi, nie puka, nie dzwoni, wali, ja w stroju piżamowym patrzę przez wizjer, facet w grubej kurtce, w czapce nacisniętej na oczy, bokiem stoi, nie widać twarzy. Patrzę i myślę, nikt z sąsiadów bo w kurtce, z zewnątrz? Czemu nie dzwonił domofonem ? Znajomy, rodzina, lecę do komórki sprawdzić połączenia. A ten wali, wystraszyłam się tak, że schowałam się w łazience, nie ma mnie, nie muszę być. Potem żałowałam że nie zapytałam, wyobraznia mi się rozhulała, przychodziły mi do głowy takie koncepty katastroficzne, że żeby zasnąć musiałam tabletkę łyknąć. Na drugi dzień idę po schodach i ten z dołu mnie zaczepia, czy kaloryfer w kuchni grzeje, nie wiem, w kuchni mam zakręcone kaloryfery, odpowietrzam je tylko kiedy spółdzielnia wiesza ogłoszenie ,a potem ich nie ruszam, zaraz sprawdzę mówię, i wtedy coś mnie tyka, czy to pan wczoraj walił  ? A tak przepraszam, jakoś tak wyszło (?) i Ostatni news, Maćka karmię z sasiadką ,czasami sprzątam po nim, w te mrozy sypia na klatce, fundacja zajmująca się bezdomnymi kotami leczyła go po wypadku, potem po zatruciu, ostatnio miał wyrywane zęby, dowiedziałam się ,że babki z fundacji znalazły dom dla Maćka, zapytały grzecznie o zgodę i ten stary cap odmówił !

Od szycia do picia

 krótka historia. Sikorki wyjadły, wydziobały raczej, nieomal cały zapas słonecznika, więc bilet w dłoń i kierunek rynek. Na rynku jest także świetny szmateks, sama nie za bardzo umiem wyszukiwać, ale rzeczy ,która koleżanka tam kupiła warte są zachwytu, tyle ,ze w takiej temperaturze i po przerzuceniu jednej kupki czułam ze zamarzam,zesztą nie mam cierpliwości nawet w bardziej komfortowych warunkach, po 15 min. zazwyczaj mam dosyć wszystkich ciuchów na świecie, złapałam tylko ala bieżnik, kwieciste mazaje,bez konkretnego kierunku wzoru. Uznałam, że go przetnę w połowie, zszyję dłuższymi bokami i na stolik będzie jak znalazł. Na ten stolik potrzebuję dużo nakryć, piję przy nim kawę, podjadam no i kocisko ma tam ulubiony punkt obserwacyjny na podejrzanego osobnika, czyli  mnie, więc kocie włosy non stop, a po pobycie w kuwecie na tymże stoliku wylizuje sobie to i owo, mimo mojego sprzeciwu i walki z tym zwyczajem. Pasmanterię mam w barku, kolorowe nici, igły, szpilki, tasiemki, guziki, jest tego trochę. Pod tylną scianą barku, stoją grzecznie alkohole, są to wysokoprocentowe trunki, w takich grubo ciosanych szkłach, stoją sobie od lat. Pamiątki z czasów pracowych. Kiedy jeżdziłam na targi, robiąc zamówienia, do zamówień handlowcy dołączali suveniry. Najbardziej lubiłam bony Sodeho, wiadomo mogłam za nie kupić to co sama chciałam, zdarzała się i biżuteria,zegarek Atlantic mam do tej pory, najwięcej jednak było alkoholi, przeróznych. Wydawałam to potem w formie prezentu. Ostało mi się na dzień dzisiejszy parę butelek wódki, jak mniemam nie psuje się ? i jedno wino, kompletnie niewymiarowe, które przy szukaniu choćby centymetra, przestawiałam z jednego boku na drugi, i teraz mi spadło na nogę. Wkurzyłam się na siebie, po co ja to trzymam, dobrze, że się nie rozbiło. Rękę z winem trzymam już nad koszem, a może otworzę, a nuż jest dobre. Po chwili siłowania się z korkiem, który złamał się w połowie, wącham, delikatnie próbuję. Wino jest wytrawne, lekko cierpkie z goryczką, smakuje mi..Przez trzy dni wypiłam może jedną piątą butelki, jak dobrze po tych kilku łykach się zasypiało, kładłam głowę na poduszki i już. Fantastyczne uczucie, niestety po paru godzinach budziłam się z takim łupaniem w łepetynie, ,ze jedna tabletka to mało ,zeby ten łomot uciszyć. Może nie dbam o siebie jak powinnam, np. nie biore przepisanych lekarstw, w mniemaniu całej rodziny jestem zdrowa jak koń, ale bez przesady. Nie będę alkoholu przegryzac prochami. Wino odstawiłam, koleżanki nie lubią wytrawnych alkoholi. Kawę niedopitą wylewam do kwaśnolubnego kwiaciorka, czy któreś z nich by zniosło podlanie winem ? Chyba powątpiewam.    Jutro wędrówka, pożyczyłam raczki, jak wspomnę te ostatnie wygibasy na leśnej drodze przypominającej lodowisko to mi się zimno i ciepło robi jednocześnie. A nie chce mi się wcale, planowałam trochę schudnąc a siedząc w domu jedno ciasteczko, drugie ciasteczko,za chwilę nie ma całej paczki; beznadziejna jestem . Wieczorem koncert, o którym też myslę z niechęcią. Oby do wiosny. Zastanawiam się czy posadzone chwilę przed tymi grudniowymi mrozami tulipany mają szansę zakwitnąć ?

Nie wiem

Czemu to sobie robię, wychodzę rano jako ja, po paru godzinach wraca osoba o 10 lat starsza. Mróz, wiatr, wysiłek, powodują ,ze podczas wędrówki łzy lecą, spływają mi niemiłosiernie i nieprzerwanie, marznąc po drodze,rzezbiąc rynny, ba wąwozy na skórze i po pewnym czasie tworzy się maska, którą nieomal mogłabym straszyć dzieci. Te  20 km,które przeszliśmy, kosztowało nas sporo trudu. Pierwsze kilometry po wałach były ok, ale potem lasami, drogi, gdzie samochody jeżdża były tak wyślizgane i pokryte lodem, że strach było  po tym chodzić. Znaczna częśc grupy zalożyła raki, ja no cóż,nie posiadam takowych, toteż albo balansowałam na lodzie, a tam gdzie się dało szłam poboczem, brodząc po zaspach, ale wolałam grzęznąc w śniegu niż niekontrolowany ślizg . Pisałam kiedyś o panu dotykalskim, często trzymam się na wędrówkach z jedną babeczką Wygląda na to że ona i ów pan spiknęli się, utrzymują to w tajemnicy, nie jestem zbyt spostrzegawcza,jako jednak, że  nasza dwójka, stała się niemal trójką,a krążące fluidy nie mają nic ze mną wspólnego obserwuję całą sytuację z zainteresowaniem i pewnym rozbawieniem. Wędrówki to nie tylko wysiłek i przełamanie pragnienia spędzenia całej zimy pod kocem z ksiązką, to także okazja do rozmów z  ludzmi, z tym parę słow, kilka zdań z innym. Można się powygłupiać i pożartować. Jednak nic na siłę. Zapisałam się do grupy rowerowej, pózno bo pazdziernik, listopad,miesiące wszak zajęte miałam, okazało się ,ze choć grupa zimą nie jezdzi to spotyka się regularnie w knajpach, a nasiadówki trwają długie godziny. Kiedy otrzymałam pierwsze info, podziękowałam i odpisałam, że dołączę do grupy, kiedy zaczną się wyjazdy rowerowe, za tydzień info z naciskiem, że powinnam się integrować, potem znowu kolejne...Siedzieć z obcymi ludzmi, niech będą nawet sympatyczni, to dla mnie mało komfortowa opcja, a finanse ? Maciek przyspawał się do moich drzwi, co wychodzę z domu, widzę Macka, burczę i narzekam bo czasami zjada więcej niż mój osobisty kot,ale zważywszy na to co się dzieje za oknem jak nie nakarmić zwierzaka, poniewierającego się po tym zimnie.

A propos, zwierzaków, jako ,że dzisiaj daję odpocząć swoim członkom, nadmiernie wczoraj eksploatowanym, przyłapałam rozrabiakę. Wiem,  mam burdel na balkonie jak niewiemco, do tego doszła stara komoda, o której wyniesieniu jak tylko pomyślę, czuję ból w plecach, ale ciągle poprzewracane doniczki, woda w sporym pojemniku, dbam, żeby nie zamarzała, normalnie znika w oczach, dziwiłam się, że te sikory tak bardzo rozrabiają i tyle piją :)

Kupiłam

Wreszcie, nareszcie komodę. Doprawdy mam długi lont, do zakupu tegoż przedmiotu zbierałam się tak pi razy oko,od trzech lat. W starej komodzie jedna szuflada nie wysuwała się wcale, w drugiej odpadał dekielek, próbowałam naprawiać, podklejać, nieumiejętnie to jednak robiłam bo efekty były mizerne. W jednej szufladzie, z konieczności trzymałam  gatki i skarpetki razem, więc szuflada była tak napchana, że z trudem ją zamykałam, i zawsze jakiś gać albo skarpetek wyłaził na wierzch czego widok był irytujący dosyć. Komoda miała być pasująca kolorem do pozostałych mebli i takoż rozmiarem. Ponadto design klasyczny, bez udziwnień, a co najważniejsze szuflady dosyć pojemne, i cena, oczywiście cena w granicach dla mnie do przyjęcia. Obeszłam swojego czasu wszystkie meblowe w mieście i jak daję słowo nic mi tak na prawdę nie pasowało.Kiedy tylko pojawiał się jakiś dodatkowy pieniądz zaczynałam znowu oglądać komody :) I upatrzyłam ysk, wyprzedaż, yes! Koleżanka pomogła mi przewiezc, czasami dotkliwie odczuwam brak własnego transportu. wysadziła mnie kawałek od bloku, nie mogła  pomóc dzwigać, jest po operacji i przez chwilę tak tkwiłam w śniegu z ponad czterdziestokilowym pakunkiem, którego prawie nie mogłam unieść. Zapewne powinnam poprosić o pomoc, ale ja i proszenie, nie zwykłam. Jako ,ze snieg dookoła, pchanie okazało się naturalną opcją, zawlekłam do klatki, ale potem schody, mieszkam na ostatnim, czwartym piętrze bez windy, powolutku, pomalutku, schodek po schodku,gdybym nie dała rady zawsze mogłam rozwalić opakowanie i nosić deska po desce,ale w koncu stanęlam w mieszkaniu, bez tchu,z nadweręzonym  kręgosłupem i cieniem satysfakcji, cieniem? Na więcej nie miałam siły. Wydawało mi się ,że najgorsze jest za mną ,ale och. W środku odkryłam cały pierdylion róznych srubek, jakieś dziwne nie wiadomo co i instrukcja. Nie jestem dobra w technicznych rzeczach, nie mam wyobrażni przestrzennej. Trzy dni, części komody zajmowaly pokój, goniłam kota, dla którego łapanie w zęby małych szeleszczących  woreczków stanowiło świetną zabawę.  Ślęczałam nad rysunkami, usilując pojąc co z czym i do czego, najgorsze jednak okazało się wkręcanie. Masa wkrętów, nie mam narzedzi, te zabrał eks ze sobą, jakieś stare, powyginane śrubokręty zostały mi w spadku, po wkręceniu pierwszych kilkunastu śrub, czasami zamiast otworu była tylko mini dziurka wskazująca na miejsce łaczenia, potworzyły mi się pęcherze, palce poowijałam plastrami, i tak parę śrubek rano, parę w południe, parę razy uznałam ,że nie dam rady, cos tam zle zrobiłam... musiałam te wkręcone śruby wykręcać z powrotem. W końcu komoda stanęła z działającymi szufladami i wygląda tak prosto, tak niewinnie, małpa jedna :)

Sobotę  spędziłam na wędrówce z Pttkiem, dawno mnie tam nie było, mróz, wiatr, trochę śnieżyło, oczy mi bardzo łzawią od mrozów, ale jaka to wielka przyjemność wrócić po kilkunasto kilometrowym  marszu do domu zaszyć się z ksiązką w ciepłym kącie i słodkościami na talerzu ...     

 

Kartkę dostałam w piątek, świąteczną, kocham pocztę :)

Psiapsiółek

 

Przeżył przywitanie Nowego Roku, aczkolwiek serce się krajało widząc go trzesącego  i usiłującego, mimo swych gabarytów, wpełznąć pod wannę. Nawet teraz na spacerze, w lesie, rozglądał się niespokojnie, a do odpoczynku wybierał miejsca strategicznie położone i osłonięte. Kot Maciek jak widać też przetrwał, aczkolwiek wykazuje duży dystans do ludzi, kiedyś podchodził i się przymilał, teraz obserwuje bacznie, przypomnę, był potrącony przez samochód, potem otruty, a kiedy pojawił się niespodziewanie na klatce wyglądał jak cień dawnego Maćka, teraz już prawie, prawie doszedł do dawnych gabarytów.

Nie podoba mi się ten nowy rok, gdyby to było możliwe, podziękowałabym i wróciła. Człek się starzeje nieuchronnie i bezlitośnie, niewinne dolegliwości mogą okazać się zaczątkiem poważnych niedyspozycji. Być zależną od innych, czyli od kogo ? Młodszej do głowy nawet nie przyjdzie wracać do kraju, starsza ma taki bajzel w życiu,rozpierdziela wszystko totalnie, więc absurdalna jest nawet mysl, że mogłaby w czymkolwiek  pomóc. Przekazałam jej sporą część swoich dodatkowych zarobków, i nie tylko ja, bo brakuje na czynsz, bo dzieci porzebują, a przed chwilą dowiedziałam się, że zostawiła dzieciaki bez opieki, zakazała im mówić komukolwiek, strasząc  a sama poleciała w świat, bo się jej należy. 😠.

Praca dobrze zrobiła mi na psychikę, przewietrzyła głowę,odżyłam. Cóz dotrzymywanie towarzystwa mamie a nawet przebywanie w towarzystwie moich, przecież fajnych koleżanek,ktore mają masę zainteresowań i są bardzo aktywne, można powiedzieć, przerazliwie aktywne i troszczą się o mnie, wiem wredna małpa jestem, było, nie wiem jak to doprecyzować , za mało inspirujące ? Pomimo permanentnego niewyspania, zaczęlo mi się chcieć układać sobie włosy, zastanawiać się nad doborem ciuchów, na ogół ściągam z linki czyste, poprzednie wrzucając do prania i tak na okrągło. Spotkania z ludzmi, rozmowy, wyzwania, przeciwności. Wstawanie o drugiej , żeby z zajezdni wyjechać z pierwszym kierowcą o czwartej. Nocne powroty, czasami kiedy kurs powrotny zahaczał o okolicę mojego osiedla , kierowca wyrzucał mnie na obwodnicy, i o po  północy brnęłam przez jakies łaki , laski, na skróty, coby szybciej, gdy kiedyś podczas tych  skrótów w kompletnej ciemności, królik jeden i zaraz potem drugi wyskoczył mi spod nóg myslałam, że przeżywam swoje ostatnie chwile w życiu. Czy mnie to zniechęciło ? Ani, ani. Pasażerowie po pewnym czasie, w każdym razie część z nich zaczeła traktować mnie jak biuro skarg i zażaleń, na kierowców oczywiście, na spózniające sie ale i za wcześnie odjeżdżające autobusy, na tłok, na niedziałające automaty biletowe, na brak rozkładów, na auta blokujące coś tam. Na początku próbowałam tłumaczyć i kierować pod odpowiednie adresy, nieefektywne to było najzupełniej, więc potem nawet czyste kartki brałam ze sobą i z poważną miną zapisywałam wszystkie uwagi. Ze mną i kilkoma innymi osobami, na kilkadziesiąt zatrudnionych, przedłużono umowę, co sprawiło mi przyjemnośc, bo ktoś tam docenił moją pracę. Zaraz po zakończeniu przygody w mzk, zaczełam rozglądać się za nowym zajęciem i blisko byłam podjęcia, tym razem miało być wsparcie w księgarni. Ale mama taka nieszczęsliwa, chociaż zarówno ona jak i pies byli zaopiekowani, żal mi się zrobiło i poczułam się jak taka egoistka największa, bo może to jej ostatnie miesiące, z kolei diabełek szeptał, zobaczysz, ona jeszcze ciebie przeżyje, ale ugięlam się i znowu mam wrażenie, że brnę przez lotne pisaki.Niby wykonuję jakieś ruchy, ale w gruncie rzeczy zapadam się coraz głębiej.  Któregoś grudniowego wyjścia do Biedronki dorwałam przecenione cebulki , paczki za jeden złoty, za dwa. Kupiłam, kilkanaście, dnia następnego pojechałam na działkę, akurat to było po obfitych opadach śniegu, ziemia nie była zamarznieta, oczyściłam teren z puchu, posadziłam cebulki, i ruszyłam w alejki w poszukiwaniu gałazek,sosnowych, świerkowych, żeby przykryć, przed nocnym mrozem. Usłyszałam kwilenie, dziecko, żywej duszy dookoła, tylko płacz  coraz głośniejszy. Rozglądam się i nic , dopiero po chwili zauważyłam ruch pod krzaczkiem. Biały kot, na białym śniegu, płakał rozpaczliwie. Z powrotem do siebie, na działkę, w sakwie walały mi się jakieś saszetki, które zawsze zapominałam zabrać, obydwie kot połknąl w mgnieniu oka, w momencie w którym je otworzyłam. I tak chcąc, nie chcąc, jadę, maszeruję, przez całe miasto, w zależności od pogody i czasu .Wczoraj kota nie było, dzisiaj też nie, mam nadzieję, że nic mu się nie stało. A kiedy czuję ,ze ruchome piaski ciągną mnie i obezwładniają, myslę o tym polu tulipanów, niech chociaż co trzeci zakwitnie. 

Przepraszam za brak odzewu na komentarze,odpychalo mnie niemożebnie od pisania, nawet nie zaglądałam...I'm so sorry.