3:30

 Budzę się i  przez chwilę przytrzymuję zamknięte powieki w nadziei, że może uda się jeszcze na moment odpłynąć. Ni w cholerę, telewizor pyk, komórka do ręki, kot wygrzebuje się spod koca, ziewa, przeciąga się i patrzy na mnie z nadzieją, pacam go w głowę, nawet sobie nie myśl, że o tej porze będę cię karmić, kocisko zwija się z powrotem w kłębek, mogę założyć się, że rozumie mnie doskonale. Nie, nie narzekam że krótko spałam, ostatnio zupełnie niezle sypiam, czasami udaje mi się przespać nawet 7 godzin w jednym kawałku, czego nie doświadczyłam od wielu lat, wg. badań demencja z alzheimerem czeka na mnie za rogiem. I rozczarowana jestem nieco, wydawało mi się że po przespaniu całej nocy będę się czuła jak nowa, może z większą energią. Guzik tam, kiedy pół nocy nie śpię, przmyslam plan dnia, rozwiązuję problemy, a kiedy tak budzę się pózno, powiedzmy o szóstej rano czuję się nieprzygotowana do życia. O piątej kawa, idąc do kuchni, podchodzę do drzwi wejściowych, zaglądam przez wizjer, czy Maciek czeka, aha na klatce zapala się światło czyli Maciuś mnie słyszy i leci. Daję jeść wygnańcowi, Kevin już obok swojej michy z godnością czeka, czasami nie czeka, czasami wykorzystuje fakt ,ze drzwi są szeroko otwarte, prześlizguje się niepostrzeżenie i leci na dół, a ja wtedy chcąc nie chcąc lezę w piżamie z włosami na sztorc, czasami aż na parter w pogoni z kotem, prosząc w duchu cichutko, żeby nie natknąc się na żadnego z sąsiadów. Dawno temu w innym miejscu, w innym bloku mieszkała taka staruszka, która w koszuli nocnej wychodziła na klatkę schodową i w nocy straszyła mieszkańców.

Wczorajsza wędrówka średnio udana, trasa prowadzona szosami i to takimi gdzie ruch samochodowy spory, kumpela bez humoru, marudziła. Przodownik pomylił trasy i zamiast 12, mieliśmy do przejścia 16, i A w kólko narzekała, że co, że jak tak można. Koniec wędrówki w Chełmnie, mieście zakochanych, mialy być jakieś atrakcje walentynkowe, występy min. Lanberry, J.Radka, Steczkowskiej, ale ja już miałam dosyć, pożegnałam grupę i poszłam sobie na dworzec autobusowy.  Na koncercie piosenek o miłości byłam w ciągu tygodnia, chór Lutnia , trochę muzyki poważnej , trochę piosenek lat 20 zdecydowanie bardziej moje klimaty. 

Teatr ? Darowanemu koniowi nie zagląda się do żadnej części ciała, prawdaż ? Wyjście postanowiłam uczcić stosownym ubiorem, w kółko spodnie i spodnie, na koncerty też spodnie, bo w tej hali gdzie się zazwyczaj odbywają tak pizga zimnem, że raz kiedyś oddałam tylko płaszcz do szatni i był to błąd którego więcej nie powtórzyłam. Czyli kiecka, wybrałam taką z szeroką spódnicą, góra bez rękawów, nie chciałam na to żadnej marynarki tylko jakiś fajny sweter żeby z pazurem, przewaliłam swoją szafę nic, albo fason nie taki, albo kolor albo sierotka Marysia. Dzwonię do sąsiadki, jesteś w domu? Jestem, masz czas ? mam, a co ? A nic, mam sprawę, sasiadka, gwoli wyjasnienia ma garderobę trzy razy większą  od mojej. Biedna, spędziłam u niej nie wiem ile czasu, kręcąc nosem, wybrzdzając, marszcząc brwi na koniec zostawiając ją z kupą rozwalonych swetrów na fotelu :) Potem zaczął padać snieżek , coraz bardziej i bardziej i wyobraziłam sobie siebie brnącą przez zaspy w cieniutkiej sukience i czekającą potem na tramwaj, który to z powodu awarii nie przyjeżdża. Nie podobało mi się to wcale więc uznałam ,ze wracam do spodni... W teatrze bawilam się, śmiałam i klaskałam. Nie żąłowałam pójścia ani przez moment. Jednak nie była to sztuka, którą sama bym wybrała. Dowcip dla mnie zbyt przaśny, zbyt dosadny, ocierający się o granicę dobrego smaku, wolę więcej niuansów i niedopowiedzeń, ale to ja, publika im" grubiej" było tym bardziej klaskała. Piękna Lucynda, głowna postać była też najbardziej nijaka i mdła i nie wiem czy wynikało to ze scenariusza i poprowadzenia tej roli . Natomiast ciotka grała bezbłednie i zachwycająco, Lucynda śpiewała a ja patrzyłam na ciotkę, która tylko siedziała i kiwała nóżką. Interesujące dla mnie były stroje. Róznorodnośc i przegląd wielu epok, niektóre suknie nieomal przeniesione z Bridgertonów, żupany  i kontusze, jeden z panów w czerwonych kozaczkach na obcasiku i w obcisłych kwiecistych portkach z torebeczką i kapelusiku po stroje współczesne, luzne szerokie portki , bluzy a panna młoda biegała w krótkich spodenkach, podobnych do tych w których  sypiam latem. Aktorzy czasami schodzili ze sceny, wspominałam ,ze w pierwszym rzędzie siedziałyśmy na srodeczku. Jeden z aktorów mial na sobie tylko kapelusz i portki nisko na biodrach osadzone, bardzo owłosioną klatę i piękny płaski brzuszek . Tymi biodrami majtał nam przed oczyma aż doprawdy nie wiedziałam gdzie mam te oczy skierować, Na pewno byłam cała czerwona, tak że tak, wrażenia były :)                                                          

Wiewiór jest codziennym gościem,  odkrywam orzechy a to w jednej doniczce, a to w drugiej, nawet w karmniku...

Deszczyk, śnieżek, kupka

Huhu ha zima zła

 

Zdjęcia z ub. tygodnia. Na drugim obrazku "moja" dwójka zakłada raczki, jak się kumpela gruchnęła na oblodzonej drodze i przez chwilę znaku życia nie dawała to dopiero  zimno mi się zrobiło, potem tłumaczyła że leżąc i się nie ruszając, obczajała sygnały co i gdzie ją boli:) Zepchnęłam ją potem wbrew jej protestom, że  nic się nie stało  w kierunku zwalonego pnia, żebyśmy mogły założyć raki, bo sprzęt, takie z nas gierojki, trzymałyśmy w plecakach. Natomiast w ten piątek wieczorem dostałam dziwnych boleści, przypływały falami, uznałam ,ze jeżeli się nasilą, mozliwe,że będę potrzebować pomocy, więc między jednym a drugim bólem poczłapałam do łazienki, żeby poprawić stan higieny,w razie gdyby.. a w sobotni poranek leżałam nie mogąc się zdecydować, wymęczona, słaba i niewyspana, na dworze -12 , 17 km do przejścia, zadecydował wiatr, bo na domiar pizdziło jak w kieleckim. Fakt, nic już mnie nie bolało, ale to wiatrzysko. I tak sobotę spędziłam w stroju piżamowym, wyciągając i zżerając oczywiście, bo jak inaczej przy odchudzaniu być może, wszystkie batoniki z plecaka i czytając Jadowską, wcześniej znałam jej fantastykę, która niezupełnie przypadła mi do gustu, ale o tym że pisze kryminały dowiedziałam się na prowadzonym przez nią wykładzie. Pani Jadowska pięknie opowiadała o pannie Marple i innych kryminałach, w których starsze panie z właściwym sobie wdziękiem rozwiązują skomplikowane i krwawe czasami morderstwa. Na wykłady UTW chodzę rzadko, i tylko jeśli temat wykładu mnie interesuje. Więc np. o sztucznej inteligencji omawianej przez psychologa i naukowca tak, fascynujące zresztą , na fizjologię nietrzymania moczu, diety i temu podobne nie , jeszcze nie. Mam opory przed dołączaniem do grupy samych,starszych osob, przygnębia mnie to. W duchu przecież jestem ciągle piękna i młoda, a tu natykam się na równolatków,którzy wyglądają jak wyglądaja i prawda w oczy kłuje, szydzi i się naśmiewa. Jednak nie jest tak zle, słuchacze tworzą dosyć ciekawe i różnorodne towarzystwo. Zaczęłam chodzić z koleżanką, jednak jej znajome rozmawiają podczas wykładów co mnie irytuje, stado kwok, jakby nie mogły wszelkich nowinek omówić przed czy po wykładzie, więc siadam teraz sama na drugim końcu sali, gdzie mogę spokojnie słuchać, czasami dosiada się do mnie znajomy rowerzysta z gatunku mrukliwy milczek i jest git. A propos starych kwok, muszę  oddać sprawiedliwośc,  kiedy koleżance skarżyłam ,że dokarmianie kotów, pozbawia mnie niemal każdego grosza, jedna z nich przytargała i oddała za nic, całą reklamówkę kocich saszetek. Tak że fanfary. Skoro o kotach, pozwolę sobie poobgadywać jednego z sąsiadów, tak tych, którzy wyrzucili Maćka. Smieci wystawiane na klatkę i zalegające dniami, latem cóż rozkosz dla powonienia, mały szkrab idący do przedszkola i codziennie walący kijem w poręcze,cały blok dudni, mnie to aż tak nie przeszkadza, nie sypiam o tej porze, ale wyobrażam sobie, że któryś z mieszkańców o siódmej rano jeszcze leży w łóżku, o tym że ciągle ktoś tam wierci i wali to tylko napomknę. Któregoś z minionych wieczorów, 21, ktoś wali w drzwi, nie puka, nie dzwoni, wali, ja w stroju piżamowym patrzę przez wizjer, facet w grubej kurtce, w czapce nacisniętej na oczy, bokiem stoi, nie widać twarzy. Patrzę i myślę, nikt z sąsiadów bo w kurtce, z zewnątrz? Czemu nie dzwonił domofonem ? Znajomy, rodzina, lecę do komórki sprawdzić połączenia. A ten wali, wystraszyłam się tak, że schowałam się w łazience, nie ma mnie, nie muszę być. Potem żałowałam że nie zapytałam, wyobraznia mi się rozhulała, przychodziły mi do głowy takie koncepty katastroficzne, że żeby zasnąć musiałam tabletkę łyknąć. Na drugi dzień idę po schodach i ten z dołu mnie zaczepia, czy kaloryfer w kuchni grzeje, nie wiem, w kuchni mam zakręcone kaloryfery, odpowietrzam je tylko kiedy spółdzielnia wiesza ogłoszenie ,a potem ich nie ruszam, zaraz sprawdzę mówię, i wtedy coś mnie tyka, czy to pan wczoraj walił  ? A tak przepraszam, jakoś tak wyszło (?) i Ostatni news, Maćka karmię z sasiadką ,czasami sprzątam po nim, w te mrozy sypia na klatce, fundacja zajmująca się bezdomnymi kotami leczyła go po wypadku, potem po zatruciu, ostatnio miał wyrywane zęby, dowiedziałam się ,że babki z fundacji znalazły dom dla Maćka, zapytały grzecznie o zgodę i ten stary cap odmówił !